13 april 2010 rustdag Pokhara

De dag begonnen om toch nog een glimp van de Annapurina bergtoppen te zien. Deze reuzen zijn te zien vanaf een bergtopje in de beurt van zo'n 1500 m hoog. Veel hoop hadden we niet omdat het nog steeds heel heiig is in de lucht. Vanmiddag dreigde het te gaan onweren, maar het trok over. De temperatuur hier is minder dan we gewend zijn maar 37 graden vind ik toch nog behoorlijk.
Met Jef en Ludo op de motor de berg naar Sarangkote gereden. Na een steile klim over smalle weggetjes en leuke afgrondjes bleek de weg over te gaan in een zand weg. We zouden te voet verder moeten gaan over nog eens een kilometer klimmen. We hebben immers een GS bij ons dus we zouden ze eens wat laten zien. Na veel rul zand en dikke stenen, en hele steile stukjes ertussen kwamen we met erg stinkende motoren boven. Ze hadden goed hun best gedaan, maar dat doen ze gemiddeld de hele reis al. Eerst uitrusten drankje en de laatste 300 treden naar de top afgelegd. En wat schets onze verbazing?............geen berg te zien. Toch maar een foto gemaakt die ik thuis maar moet "fotoshoppen" ik weet hoe en waar de bergen liggen en een ansicht kopen was ons te min. Na douchen met de rooiboot het Phewa meer op naar de Hindoe tempel die op een eilandje in het meer ligt.
Dicht bij maar dan opnieuw een 300 m klimmen was ons teveel om een stupa te belijken. Die zien we in Kathmandu wel terug.
Morgen de laatste 210 km naar Kathmandu naar de drukte, het lawaai en het stof. De hoofdstad van Nepal is erg druk en net als in Pokhara zie je hier aan de Lakeside waar ons hotel is overal souvenir standjes en in het cenrtum al twee dagen een heus festival vol met meuk zoals Christ zegt en bandjes die optreden. Het lijkt Zweeloo wel tijdens de jaarmarkt. Heel veel Europeanen die hier trekkings doen lopen hier heel stoer rond. De 300 treden vanmorgen hebben me terug op aarde gebracht, trekking is niets voor mij.

12 april 2010 Pokhara

Vroeg vertrokken in de veronderstelling dat de rit lang zou duren maar gaanderweg kwamen we erachter dat het mee zou vallen. Om drie uur aangekomen in het hotel. Pokhara is vergeven van de hotels, je zit hier ineens blonde koppen rondlopen van europeanen die hier trekkings naar de grote bergen hier in de buurt doen . Je kunt hier zelfs pizza en patat kopen, en of je daar dan minder diarrhee van krijgt. Deze bergen bereiken een hoogte van 8000 km maar vanwege de heiigheid hebben we hier nog niets van gezien. Morgenvroeg gaan we met de motor naar boven om een glimp van de hoge rakkers te zien.
De reis naar Pokhara viel mee. Alleen al het geringe hoogteverschil van 1000 m doet de temperatuur dalen naar 36 graden, voor ons een weldaad. Het was een weg met alleen maar bochten, niet als in de Alpen dat je zo af en toe een stukje hebt om bij te komen maar 150 km de ene bocht naar de andere. Het wegdek was gunstig dus ons hoor je niet klagen. De ziekenboog van de groep is nog niet leeg. Vanochtend nog een plekje in de bergen gezocht om opgelucht daarna weer op de motor te stappen.
Onderweg zie je ook in de bergen dat de mensen veel halen uit hun eigen stukje grond. Als het te hoog wordt, gaan ze terrassen aanleggen en in de aankomende moesson zullen ze genoeg water verzamelen om de rijstvelden te bevloeien. Koeien, apen (bavianen) en grote gaten in het wegdek zijn de enige onvolkomenheden onderweg.
Onderweg nog even geoefend om tot het volledige niets te komen, maar aan de foto kun je zien dat ik nog niet in Kathmandu aangekomen ben. Er wordt aan gewerkt.

11 april 2010 Bairahawa

Vanochtend om kwart voor vijf opgestaan om een echte safari binnen in het Royal Bardia Park te doen.
Om er te komen moesten we van de reguliere weg af en 15 km door zand gravel en dikke stenen, een rivierbedding oversteking en bruggetjes met hier en daar een dkke houten plank oversteken.
Om 5 uur zouden we vertrekken maar de chauffeur had zich verslapen en niet gerekend op lange europeanen want in zijn open jeep zat een ijzeren dak van dikke tralies waar we onmogelijk met ons hoofd onder konden. Hij het dak erafgeschroefd maar 1 bout werkte niet mee en toen het na een uur licht was, had het geen zin meer. We hebben nog een korte wandeling gemaakt en het enige indrukwekkende dat we gezien hebben waren de verse voetafdrukken van een tijger en wat gekko's. Trouwens zongen de vogels in de vroegte er vrolijk op los.
Dan maar vroeg op stap naar Bairahawa een stadje vlak onder Butwal, in de hoop dat we Lumbini zouden kunnen bezoeken. De afstand was behoorlijk de wegen redelijk met 2 passages door een bergketentje, zo zeg je dat hier, maar de temperatuur opnieuw ver boven de 40 graden.
Na douchen met een taxi naar Lumbini wat 20 km verder op lag. We hadden nog net tijd om de grote tempel te bekijken die om de fundering van het huis waar Boeddha is geboren, gebouwd is. Het was een kleurrijk geheel met veel herinneringen aan de tijd toen de Beatles hier rond liepen. Morgen naar Pokhara de bergen in, hopenlijk niet zo'n lange rit als vandaag, iedereen begint moe te worden nu de eindstreep in zicht is, maar de mooie bergen moeten nog komen dus nog gelegenheid om naar uit te kijken.

10 april 2010 Royal Bardia Park

Vanochtend laat opgestaan, de airco maakte het 's nachts zo koud dat ik met deken over tot 8 uur geslapen heb. Na ontbijt opweg naar het volgende park maar dit keer midden in een park, het Royal Bardia Park en wel in het Nepalese Wildlive Resort. We hebben elk een hutje, 2 onder 1 kap. Het is hier stil, krekels, blavende honden en spelende kinderen in het riviertje waar ook de buffels aan het baden.
Het gebied waar we doorheen reden, is fantastisch, de natuur is overweldigend zeker na de hectiek van India. De mensen zijn heel vriendelijk maar meer terughoudend en je ziet nu al dat de Nepalesen een volk is ontstaan uit vele kulturen uit de aangrenzende gebieden. Mensen met meer slavische en chinese trekken.
Hier is het zo afgelegen dat er geen internet maar ook geen gsm ontvangst is. Na douchen alleen maar gezeten gepraat en 2 uur op een hapje zitten wachten, moest uit het dorp komen. En nog 1,5 uur in de hitte weggeslapen, het is hier ook gewoon 's middags over de 40 graden.
Morgenvroeg op safari naar een rivierbedding waar olifanten, neushoorns, tijgers en wat niet meer kunnen zijn, om 5 uur 's ochtends op stap, daarna naar een stadje bij Lumbini, de geboorte plaats van Boeddha.

9 april 2010 Royal Sukla Park

Om vijf uur vanuit Mahendranagar met jeep vertrokken om in het oerwoud naar olifanten te zoeken.
Uiteindelijk slechts enkele gedomesticeerde olifanten gevonden die overdag door de Serai lopen. Dit is het gebied wat de hele zuidelijke onderrand van Nepal behelst en veel reservaten telt. Het is een gebied zonder bergen die vindt je verder naar het noorden en die zien we pas op weg naar Pokhara. De trainers van de olifanten waren bundeltjes rijst met groenten gewikkelt in bladeren die de beesten tijdens de training als beloning krijgen. Omdat we geen hoop hadden wilde olifanten tegen te komen zijn we door het platteland gereden op zoek naar drinkplaatsen voor de wilde beesten. Een grote rivierbedding die vernoemd is naar een vrouwelijke godin waarvan ik de naam niet onthouden heb, stroomt helemaal vol tijdens de moesson juli tot september en in het voorjaar als het ijs van de Himalaya smelt. Er is hier veel werk verricht om de irrigatie goed te regelen, er wordt 2x per jaar rijst verbouwd en 1x graan. De oogst van het graan is in volle gang, met de hand met korte zeisjes gemaaid, met machinetjes achter de trekker wordt het kaf van het koren gescheiden. De tweede helft van het jaar wordt er allerlei groenten geteeld. Over de rivier loopt een hele mooie brug van 1 kilometer lang die net breed genoeg is voor twee voetgangers naast elkaar. Bij donker terug in het hotel waarvan we morgen naar het Royal Bardia Park vertrekken.

9 april 2010 Mahendranagar

Vanochtend uit Bareilly vertrokken met de bedoeling om 12 uur aan de grens te zijn. Deze is telkens slechts 2 uur geopend aan de Indiase kant. De Nepalese kant was simpel en eenvoudig en ook het inschrijven in het hotel ging makkelijk zonder 2 formulieren in te vullen.
We hebben afscheid genomen van de vele bavianen die er langs de weg in India rondwroeten. Deze had ik nog niet gemeld maar het zijn er vele.
In Mahendranagar zijn de mensen wat relaxter en hebben ook een meer chinees achtige trekken. Foto's uit het hotel genomen en we gaan straks naar een poel waar tegen de schemering allerlei beesten komen vanuit het Sukla National Wildlife resort.

8 april 2010 Bareilly

Gisteravond na de site bijgewerkt te hebben zijn Rob, Christ en ik na de andere kant van de zijrivier van de Ganges geweest om van de achterkant foto's te maken. We mochten vanwege de beveiliging? niet op de oever van de rivier. De Taj Mahal wordt volledig afgeschermd door enig lawaai of vervuiling door er geen verkeer toe te laten.
Ik heb een foto waarbij je kunt zien dat de geest van de koningin de tombe niet kan verlaten omdat haar man dat niet wil en omdat de massa om haar lichaam heen zo groot is dat ze niet los kan komen van haar lichaam, in de vorm van een vogel wordt dit hier duidelijk in beeld gebracht dacht ik.
Koeien zijn een verhaal apart in India, sinds lang vindt men de koe het nuttigste dier vanwege de melk, mest en urine.
Melk gebruiken ze om boter, yoghurt en room van te maken, urine halen ze medicamenten uit, net als Klazien en van de mest maken ze ronde koeken die ze drogen en in hopen stapelen die dicht worden gesealed met klei. Deze mest wordt later gebruikt als brandstof.
Het werd als een eer beschouwd om een koe te verzorgen. Ik moet zeggen dat een koe aanrijden een misdaad is maar als een koe niet naar zijn verzorger wil luisteren dan krijgt hij een tik met een stok. Een Indier legde uit dat de koe vereerd wordt omdat het als enige levende wezen zijn jong zo goed behandeld dat er devoot mee moet worden omgegaan. Christ had al een oogje op een jonge koe maar een foto verder moeten we toch concluderen dat ze er niets van moet hebben.
Iedereen probeert een bedelmonnik of sadhu op de foto te krijgen. Hoewel ze uit het leven gestapt zijn en bij de ashrams hun boodschap uitdragen, hebben ze zoveel rust dat ze stil voor zich uit starend zich makkelijk op de foto laten zetten. Geef ze ongelijk. Groen blijft India nog steeds, de afwatering van de Himalaya hebben ze prima gekanaliseerd.Vandaag de route naar Bareilly een industriestad in het noorden afgelegd, bij opnieuw 42 graden en veel wind. De weg was dit keer redelijk goed en rustig dus was het goed te doen of het moet al zo zijn dat ik eraan wen. Opnieuw iemand, dit keer Leentje in Agra achtergebleven met koorts en buikkrampen. Ongeveer de zesde die op zo'n manier een dag mist, we zien de anderen en Theo en Leen terug in Nepal. Jan vd W had zijn paspoort en visa kwijt maar na 2 dagen in Delphi is het weer voor elkaar. Mijn benen en oogleden, die door de hitte 6 keer zo dik waren als normaal, met van die leuke zonneallergie bulten, zijn weer in normale positie teruggekeerd. Nepal zal rustiger, koeler dus aangenamer zijn, hopen we.

7 april 2010 rustdag Agra 2

Heel vroeg naar de Taj Mahal gelopen maar de meeste mensen waren het daar niet mee eens omdat we wel door 10 fietsriksja's, 20 riksjataxi's en paard en wagen benaderd zijn om toch vooral niet zover te lopen. Kaartje gekocht door de beveiliging, spullen die niet mee mogen achter gelaten en het grote mausoleum wat de Taj Mahal is bekeken. Een grote koning heeft in 1600 n. Chr. voor zijn overleden vrouw in 22 jaar met duizenden arbeiders ( slaven?) en 130 architecten ( uit Esfahan ) een gigantisch mausoleum gebouwd. Een groot park met meerdere gebouwen erop en volledig ommuurd, bevat het stereotypische plaatje van de grote koepel met toren en vijver ervoor. Uiteindelijk ook het binnenste mausoleum bekeken waar drie tombes staan een van zijn vrouw en 2 van zijn kinderen.
Opvallend zijn de mooie gewaden van de vrouwen die vele kleuren bevatten. Ook op het arme platteland zie je slanke ( magere) vrouwen met mooie gewaden terwijl de vrouwen in de steden aan hun figuur te zien veel beter hebben, zeg maar rustig veel ronder zijn. Morgen door de hitte naar Bareilly.

7 april 2010 rustdag Agra 1

Gisteravond viel ons al de grote mate van vervuiling in India op zeker toen we op het terras een foto maakte van de Taj Mahal op 700 m afstand van ons. Door de smok zie je de zon al niet meer voordat hij achter de horizon zou verdwijnen. Vandaag onderweg naar de Taj Mahal enkele plaatsen gezien waar het afval gedumpt wordt en de loslopende varkens in gezelschap van kraanvogels in rond woelen. De straten worden wel goed schoongehouden met veger en blik maar de rotzooi vind je naast de weg in een soort sloot terug.
Samen met de hitte, de stank, de vele soorten putlucht, het stof, het geraas en getoeter van het verkeer, de drukke mensen die allemaal opdringerig aan hun nering proberen te komen zei Christ al dat dit is een land om nooit meer terug te komen. Ik kan hem niet ongelijk geven.

6 april 2010 Agra

Samen met Christ, Theo, Leentje, Rene en Marie-Louise naar Agra gereden. Dicht bij het fort foto's gemaakt van een van de vele steenbakkerijen die je hier ziet. De klei wordt naast de rivierbedding opgegraven en mallen geperst met de hand en te drogen gelegd in de zon, daarna worden ze naar de bakkerij gebracht en gebakken.
Opnieuw ervaren we de grote drukte op de wegen in India, als de wegen goed zijn dan schiet je op maar als er weer gaten in de weg of de weg is opgebroken met zand en dikke stenen rij je maar 30 km/u. Bij elk dorp of spoorwegovergang dringt iedereen voor zodat op beide rijstroken van links en rechts het verkeer tegenover elkaar staat, niemand wil in de rij wachten iedereen is druk en als er een gaatje is druk je je voertuig ertusen, of dat nu een kameel met kar een fiets riksja een vrachtwagen of de onmetelijke hoeveelheid brommetjes zijn het is een gekrioel. We het breedst is heeft de meeste rechten, bussen hebben de neiging overal in te halen ook als het niet kan en achter de bussen in het zog komen tientallen brommertjes mee die ook een ossewagen willen inhalen.
Om 4 uur in Agra na een hete drukke rit opnieuw in de middag boven de 40 graden met veel wind en veel stof. de laatse dagen komt iedereen met een zwarte snoet aan omdat we vaak het vizier open hebben vanwege de hitte. Na douchen de was laten doen boven op het terras gegeten en bier gedronken.

5 april 2010 Samphal

Om 7 uur klaar voor het ontbijt maar die was pas om 8 uur, dus zijn we weggereden. Het zou een langere rit worden omdat we gisteren niet naar Mussoorie konden komen. Onderweg fruit gekocht en opnieuw een spreekuur gehouden volgens Christ, binnen enkele minuten staan er tientallen mensen om je heen, overal aanzitten en vragen: how many cost this bike, how fast, two cylinder, how many CC en where are you from. Holland do you know, yes in Japan? Where are you going to, Samphal? how many kilometers, well the answere is from 10 to 1000 km. Ze hebben geen benul van afstand en kaart lezen kunnen ze niet. We vragen meestal aan jonge jongens met moderne brommers die hebben er het meest kijk op. Richting aanwijzers zijn niet altijd even duidelijk dus draaien we vaak een weg in en als blijkt dat de pijl van de GPS de verkeerde kant opgaat dan keren we. Uiteindelijk kwamen we in de beurt van fort Unchagaon maar het waypoint bleek er 40 km naast te zitten. Enkele jongeren hebben ons verder op weggeholpen maar uiteindelijk via een telefoontje van Theo die al gearriveert was een nieuw waypoint ingevoerd. Na een paar verkeerde zandpaden en rond het waypoint bezworven opnieuw met Leentje gebeld, opnieuw het waypoint ingevoerd bleken we alsnog 10 km over een smal asfalt pad gereden in het stikkedonker. Zo af en toe even gestopt lichten uit of we het fort zagen liggen maar het bleef stikkedonker. Theo had het over een bruggetje en toen we die vonden zagen we ze op de weg staan schreeuwen zo blij waren ze ons te zien. Het was toen 10.30 uur 's avonds. Na een bier en snel wat eten een rondleiding door het fort van de lakeien en naar bed. Het Fort was een oude residentie van een maharadja die hier kwam om tijgers te schieten die ook allemaal aan de muur hingen. Zijn zoon van mijn leeftijd woonde in het voorste gedeelte , het is een schitterend oord vol rust en groen. Toen we de volgende ochtend wegreden zagen Christ en ik pas dat het fort aan de rand van een druk dorp zat en dat er nu ineens wel veel mensen in de buurt woonden. We hadden daar 's avonds geen idee van.

4 april 2010 Mussoorie wat Nahan werd

Vroeg vertrokken opnieuw omdat het in de bergen niet opschiet. Allemaal korte bochten die nooit ophouden en geen enkel rechtstuk ertussen. Eerst de band op spanning gebracht en opweg. Maar op de grote weg komen bleek ook al een probleem omdat we eindigden op een voetpad van zand met stijgingspercentage tot wel 20 % of meer. Toen we een weg vonden zagen Christ en ik een bandenman. Die heeft heel vakkundig de binnenband erin gezet en we kregen shaj toe (thee met melk en suiker) . Dus vrolijk op stap. Na wat richting zoeken een shortcut genomen richting Nahan om zo in Mussoorie te komen, de weg blijkt meer bospad met stenen en zand dan asfalt en na een uur rijden een opstopping. Er liggen rotsen op de weg omdat ze met de weg bezig zijn. Voordat de shovel ze weg heeft en het opdringerige verkeer op gang komt is het 1,5 uur verder, niet denken en maar weer bochtjes draaien op asfalt met veel gaten en hobbels.
Na nog 1,5 uur sta ik ineens weer stil met een wel hele snelle lekke achterband. Mensen onder weg wezen om een repare shop dwz een "cafetaria/banden repare shop" op het trottoir, dus met een platte band 1 kilometer over het slechte asfalt glibberen.
Na opnieuw 1 uur onderweg maar we wisten toen al dat we het niet gingen halen. In Nahan moesten we nog 100 kilometer na de eerste grote stad met allemaal bochten dus slapen we in hotel City Heart met veel bekweel uit een busje vol Hara Krisnaérs die steeds dezelfde muziek draaien. Douchen, biertje en waarschijnlijk kip tandoori en morgen de groep weer opzoeken in Samphal

3 april 2010 Shimla

In alle vroegte uit Amritsar vertrokken, zoeken om de juiste uitvalweg te vinden en op weg door het platteland wat hier wel erg vruchtbaar is. De tocht begon met achterband oppompen, loopt iedere keer alsnog langzaam leeg. Het verkeer in India is net als het aantal mensen per vierkante kilometer stervens druk, het schiet niet op. Heel veel met de weg bezig veel omleidingen.
Na nog twee keer lucht in de achterband gepompt, de bergen richting Shimla bereikt. Ook hier druk verkeer. De anderen bleven wat achter tijdens het inhalen en omdat mijn band sneller leegliep ben ik maar doorgescheurd in de hoop Shimla te bereiken zonder opnieuw te pompen. Het compressortje doet het nog steeds geweldig.
Uiteindelijk in Shimla bleek bij navraag het way point van het hotel tot op 24 km niet te kloppen, het was nog licht dus gas dacht ik midden in een grote bushalte. Achterband was opnieuw volledig platzak. Dus pompen tussen honderd belangstellenden en verder. Ierdereen die ik vroeg wees in een richting waar het hotel moest liggen 24km verder. Dus toch maar in mijn eentje de zandweg met kuilen en gaten gevolg. Toen het donker begon te worden was er geen licht, huis, auto of wat dan ook te zien. Na een drie kwartier door het donkere bos gehobbelt dacht ik het eerste licht en het eerste hotel is van mij. Bij het eerste licht was het, tot mijn stomme verbazing exact de ligging van het hotel. Ingechecht, gedoucht, biertje en sms met de anderen van de groep. Die kwamen 3 kwartier later met een taxi over de stoffige weg volledig aan hun eindje bij het hotel aan. Mijn band ondertussen weer plat. Morgenvroeg de binnenband er maar in.

2 april 2010 rustdag Amritsar

Vanochtend pas om half negen wakker. Na ontbijt de achterband van de motor afgehaald en daarna met de taxi van het hotel een garage gezocht die de band kon repareren.
Uiteindelijk na 2 bedrijven, bij een " bandenzaak" op het trottoir terecht gekomen en de band van de velg gekregen. Vanwege de sensor die de bandenspanning meet in de band en als je een binnenband monteerd registreert hij niet meer, zelf toch besloten om het gat van binnen uit te laten repareren, en de buitenkant het defekt te vulcaniseren. Na 200 roepies, is ongeveer 4 euro en 3 kwartier werk, terug met de riksja naar het hotel. Deze riksja's hebben een motor die veel op onze eerste motor van de grasmaai tractor lijkt. Veel lawaai en geen trekkracht. De toeter doet het in ieder geval uitstekend. Band erop, mezelf gewassen en met de riksja naar de gouden tempel.
60 % van de bevolking van Amritsar is sikh en ze moeten, net als moslims naar Mekka, 1 keer naar de gouden tempel geweest zijn. Dit is de tempel waar de sikhs zich verschanst hadden na onenigheid met de Indiase regering en toen in koelen bloede midden in de tempel zijn afgeslacht. Je mag binnen geen schoenen dragen maar op het koele marmer loopt het prima ook moet iedereen een wit of geel hoofddoekje dragen. De mannen kleden zich uit tot op hun magere ondergoed en gaan met een ketting in het water waarschijnlijk om niet te verdrinken. Op de brug naar de gouden tempel zie je een gedrang van mensen die aller leiofferanden naar het centrale gedeelte brengen. Teruggelopen via de ontelbare markjes. In iedere winkel minstens 3 mannen waarvan de helft ligt te doezelen in de hitte. Terug met een riksja nadat we aan drie chauffeurs hadden gevraagd of ze het hotel wisten te vinden, de laatste wist het maar had een motor die elke keer afsloeg. Terug in het hotel opnieuw een journalist van Reuter aan de tafel en of hij morgen met een cameraploeg mocht komen. Dus binnenkort op CNN te zien??