Jan naar Nepal

25 april 2010 post scriptum 3

2010-04-24T21:05:00.000-07:00

We zijn Kathmandu ontvlucht. Thamel, de toeristenwijk naast de plaats van ons hotel Moonlight kenden we uit ons hoofd. Het koffiehuis Pumpernickel was ons vaste adres voor ontbijt en lunch omdat ze daar echte koffie hadden en echte bruine broodjes met geitenkaas en tonijn maar ook lekkere carrotcake. Thamel is door mij leeggekocht zodat de bagage uitpuild van alle souvenirs. Straks moet ik met overgewicht van de bagage dan nog bijbetalen.
We hebben gisteren de taxi genomen dwz. Leentje, Christ, Theo en ik naar een dorp in de bergen waar je bij mooi weer de Himalaya's kunt zien liggen. Tot nu toe is het te heiig in de lucht, maar er waait een heelijke windje en het is hier achter in de 20 graden. Beter dan de 34 in Kathamandu en nog beter dan in het zuiden van Nepal waar het nog steeds boven de 40 graden is.
Op weg naar Nagarkot op 2400 m moest Christ eerst langs het ziekenhuis om de wond aan zijn been te laten verzorgen, de wond is nu zo goed als dicht. Maar de Maoisten waren opnieuw aan het protesteren. De Maoisten hebben hier een minderheids deelname in de regering en hebben posten binnen de regering gekregen waar ze het niet mee eens zijn. De bevolking moppert daar vaak over dat de regering slecht voor de arme kant van hun samenleving zorgt. En dat deel is zo goed als iedereen. De Maoisten hebben zelfs trainingskampen ook hier in de buurt van Nagarkot maar ook veel in het bijna ongereikbare Terai gebied. Het schijnt dat de Maoisten voor eind mei een grote demonstatie op poten zetten wat de regering ertoe bracht om 2 dagen geleden een grote militaire parade te organiseren. De stukken in de krant spreken ook van ophitsende opleiding van de recruten van de Maoisten zodat ik het gevoel heb dat het eind mei wel eens kon losbarsten.
Nagarkot heeft als voordeel dat de temperatuur beter is en een wandeling naar het dorp om de mail te checken levert een fikse wandeling op over veel stijgende en dalende wegen. Toen we terug waren hadden we het idee om maar geen trekking te doen van 6 uur want dan zouden we dood neervallen waarschijnlijk. De plaats waar je kunt internetten heeft het formaat van Jos's kippenhok waar 4 oude computers staan die wij 10 jaar geleden gebruikten. Maar alles werkt en het verrassende is wel dat we in heel Nepal nog nooit zo'n goede verbinding hebben gehad. En dat voor 30 rupee's wat zo'n 30 eurocent is. Alles is hier goedkoop behalve bier wat duurder is dan hele hele maaltijd van 300 rupee. Het ontbijt in Nepal is overal hetzelfde, porridge, toast, ei in 3 vormen, gebakken aardappelen en 2 soorten jam. Als je diarrhee heb is porridge en 1 toastje met jam al genoeg. De hele ploeg heeft om de beurt daar onder geleden. Jef heeft zelfs amoebe dysenterie opgelopen en het gebied in de Terai vooral het Bardia Park blijkt onder een malaris epidemie te lijden. Vooralsnog heb ik geen noemenswaardige problemen.
Ons Hotel View Point ligt op het eind van een bergrug en als je in het rond kijkt zie je eerst de rondcirkelende gierenachtigen die op zoek zijn naar afval of dode beesten. Als je daar voorbij kijkt zie je zeer veel terrassen landbouw van kleine boeren die zo hun dagelijke behoeften daar verbouwen. Om zelf geen kosten te hebben van een te huren dorstmachine leggen ze het koren op de weg en laten ze de auto's en bussen erover rijden. Naderhand vegen ze de boel weer bij elkaar maar of dat graan wel over de juisten zuiverheid beschikt is de vraag. Het koren wordt druk van de terrassen gehaald opdat ze snel rijst kunnen planten want als over enkele weken de moesson begint moeten ze daarvan profiteren.
Morgen is onze laatste nacht in Nagarkot en dan op maandag huiswaarts maar eerste zal ik naar het kippenhok terug moeten want in Nepal hebben ze slechts enkele uren per dag electriciteit en steeds op wisselende tijdstippen dus hebben ze geen internet. De slimme jongens in het dorp hebben hun eigen aggregaat want met de vele malen knipperde lichten valt steeds alles wat je ingevoerd hebt weer weg omdat het dan niet opgeslagen is. In Nepal is er nu geen water in de rivieren waardoor ze beperkte hoeveelheid energie hebben, over een paar weken baden ze weer in het licht. Dus ook kun je niet elk moment van de dag douchen en de WC doortrekken omdat er geen stroom is. Heel vaak hoor je als je iets te eten bestelt dat het niet mogelijk is dat gerecht te maken omdat er geen stroom is. Gas is er altijd dus de eeuwige kipgerechten die je allang de neus uitkomen kun je altijd bestellen. Van alle dingen die ze hier eten vindt ik lassi (een beetje zure drank die het midden heeft van yoghurt en melk met banaan of mango erdoor) het lekkerst ook de daal gerechten die van linzen gemaakt worden zijn heel lekker. Behalve van het water wat ze gebruiken tijdens het koken worden de meesten van ons ziek denk ik, dus verse salades hebben we in tijden niet gegeten.
De mensen hebben geen idee over onze leeftijd en als je verteld dat je als 61 jarige 13 000 km gereden hebt om hier te komen zijn ze verbaast. Ook wij hebben geen idee van de leeftijd van de mensen hier in eerste instantie denk je dat ze oud zijn maar als ze dicht bij komen zijn ze veel jonger. Sterk zijn ze wel. Onderweg probeerden Jef en Carine een takkenbos die oudere vrouwen in een band boven op hun hoofd dragen ook op te tillen en zo te dragen maar ze kregen het niet voor elkaar. 's Morgens vroeg om half zes is het hier al een bedrijvigheid van belang maar na de lunch zijn ze even weg om daarna weer te gaan werken en met de kinderen om half tien weer naar bed te gaan. De gelatenheid van de Nepalesen kan ik heel goed waarderen er straalt rust maar ook eigenzinnigheid van standvastigheid van uit. De hindu bevolking vindt ik minder leuk hoewel ze 70 % van de bevolking uitmaken. Vooral de hogere kaste lopen als hanen rond, dringen altijd voor, gunnen de gewone mens geen blik waardig en hun toon waarop ze in restaurants eten bestellen is zeer autoritair. Dat kennen we zullen sommigen van jullie zeggen. Maar mijn kaste is toch wel heel laag.
Ik ga lezen in Old path white clouds van Thich Nhat Hanh om nog meer Boeddha thuis te komen, en dit keer zonder onderbreking svp. Tot in Nederland.

21 april 2010 post scriptum 2

2010-04-21T00:10:00.000-07:00

Vanochtend vroeg opnieuw naar het immigration Office en wat een verrassing, geen enkele lane te zien, we kunnen rechtstreeks op de balie aflopen en of we een expresse behandeling willen, dwz dat we niet nog een dag later terug hoeven te komen. Voor 500 rupees lopen er geen taxis naar dit stadsdeel dus dit is geen vraag. We hebben er een zegel met stempel bij en kunnen tot 8 mei blijven als we zouden willen.
Vanmiddag administatie doen in het internet cafe en daarna een shirt kopen en wat kadootjes en morgen een tibetaans/nepalees dorp en monestry gezoeken. Vanavond opnieuw een afscheids diner met Rob die morgen als eerste vertrekt. Nog 5 dagen te gaan.

20 april 2010 post scriptum 1

2010-04-21T00:09:00.000-07:00

De vlucht van 19 april terug naar Nederland is geannuleerd. De luchthaven van Doha in Qatar zit stampvol en de dure hotels zijn overboekt. Dus bij aankomst op het vliegveld van Kathmandu zegt die Diener tegen ons dat we teruggehen nach hotel und morgen wiederkommen wenn das Buro geoffend ist. Also wir nach das Buro sind ja schon 100 Menschen voor ons da. Sagt der Diener, you have to take a number and get in lane. When we set foot in the office, da sitsen noch mal 30 Luite.
Eindlich bei eine schone Lady, and sie asked me would you like to stay in Kathmandu, no I said, I want to go home, snik, snik. Well she said your only and first possibillity is the 26 april to get to Amsterdam, if Ysland will cooperate. I asked if there are any other flight to get earlier to Zweeloo, for instance to land in Bremen Moskow or Rome. No she said no other flights possebel.
Well then we go on the 26st of april to get back before my lofely wife has her birdday. Well we go to the imigration office were all again stood 100 peopels to let the visa be extended. If you first fill in the form with a passfoto you can gome back tomorrow to extend your visa, and pay 6 dollar fee.
Dus zien hoe we ons vermaken, de eerste dag vol met office perikelen waar je heel rustig van wordt, ben nog nauwelijks weer met beide benen op de grond beland.
Wordt vervolgt.

18 april laatste dag Kathmandu

2010-04-18T10:06:00.000-07:00

Deze dag heb ik gebruikt om souvenirs te kopen en een uur te slapen. Jef M. is gisteravond naar het ziekenhuis gegaan, hij was er verzwakt en liep aan alle kanten leeg waardoor hij geen pillen kon slikken. Ze zoeken naar dysenterie, tyfus of malaria. Het blijkt achteraf dat we in het Bardia Park door een malariagebied gereden zijn en geslapen hebben. Als Ijsland het wil gaan we morgen via Dubai en Frankfurth terug naar Nerderland. De laatse bladzijde van de blog zal ik proberen een soort resume te geven van de reis.
De hele rit van 13.000 km door Europa, een deel van het Midden-oosten en een deel van Azie is qua afstand ontzettend meegevallen, de hoeveelheid kilometers glijden elke dag aan je voorbij met als resultaat dat de laatste week je aan het eind van de dag een blikken kont hebt. Het spannende van zo'n reis is wel dat het elke dag en in elk land compleet anders is. West-Europa is dan bekent maar na Budapest kom je al in regionen waar de armoede je al tegemoet komt, Zuid Hongarije, Servie, Bulgarije, delen van Turkije, delen van Iran, Pakistan, India en Nepal doen wat dat betreft niet voor elkaar onder. Leuke mensen tref je overal maar de bevolking van Nepal en Iran liggen mij het best. Het beeld wat we hebben van Iran is toch voornamelijk ingegeven door de uitingen van de regeringen van Amerika en Iran zelf. Het is een prachtig land met zeer vriendelijke en niet opdringerige mensen en een zeer afwisselende natuur. De steden zijn prachtig en niet zo vol van stank, lawaai en vuiligheid als de landen die we daarna bezocht hebben. De bevolking van Nepal heeft cultureel gezien waarschijnlijk veel uit het Boeddhisme geleerd, de mensen zijn rustig en vriendelijk. Ik heb het idee dat het hindoe deel van de bevolking me minder ligt, drukker en meer drive. Over India en Turkije is in de blogs genoeg gezegd, Pakistan wordt bewoond door mooie mensen die het in bepaalde gebieden redelijk goed hebben maar waar we in de praktijk door de militaire escortes weinig van gezien hebben. Culturele verschillen zijn legio, niet alleen qua religie maar ook qua maatschappelijke verschillen wat dat betreft springen voor mij Midden en Oost Turkije, Iran, bepaalde steden in India en Nepal eruit.
De afwisselende ervaring zowel in reizen als in dingen bezoeken hebben van mij een rijker mens gemaakt. Rob en Dafne wil ik dan ook hartelijk bedanken dat ze me de gelegenheid boden om van hun organisatie en ervaring te mogen profiteren. De hele groep medereizigers en zeker Christ was afwisselend en aangenaam. Ze blijven in mijn herinnering.
De reis voor mij is wat ik ervan verwacht had. Dat het zo bloedheet was, daar zat ik niet op te wachten maar het feit dat ik in dit stadium van mijn leven dit mag doen en het afgezien van de hitte en de schijterij de laatste week heb ik het goed doorstaan. Hoelang ik zo slank blijf als nu zal nog moeten blijken. De laatste dagen in Kathmandu komt er wel een soort rust in je, zal komen omdat het volbracht is maar het land van Boeddha zal daar zeker aan bijgedragen hebben. Kijk er naar uit mijn Elly, kinderen, kleinkinderen, familie maar ook mijn collega's en zusters weer te zien.
Het resultaat van deze reis is weer gegeven in een foto, ik kom terug als een verlicht persoon ( waarschijnlijk alleen in gewicht) met een nieuw filiaal in Katmandu.
Tot in Nederland en bedankt voor de vele leuke reacties en mailtjes.

17 april 2010 Kathmandu-3

2010-04-17T07:59:00.000-07:00

Na Pashupati zijn we naar Boudanath gegaan, de grootste boeddhistische en Tibetaanse tempel in de omtrek. Je ziet hier veel monikken lopen waaronder ook veel vrouwen maar ook een enkele europese vrouw loopt ertussen. Van Tibet ken je mensen die grote afstanden afleggen door steeds op handen en voeten zoveel verder te gaan als hun armen lang zijn. Deze jongeman doet het op een plank wel een paar uur lang, zijn vrouw zat ernaast. Of er wat gebeurd zou zijn???
De vele monikken waren een uur bezig om bloemen en slingers neer tezetten, hangen. Ze hielden een gebeds bijeenkomst waarbij elke maand een ander jongetje op de stoel mag zitten. Als het donker wordt lopen ze altijd met de wijzers van de klok mee, met waxine lichtjes wat een leuke sfeer opleverd maar geen foto.
Morgen rustdag en op maandag inpakken als tenminste de vulkaan op Ijsland tot rust komt of de wind draait.

17 april 2010 Kathmandu-2

2010-04-17T07:55:00.000-07:00

Christ gaat niet naat Sikkim reizen per trein wat eerst zijn bedoeling was. Hij is in het zand gevallen toen we uit het Bardia Park reden en een plakaat vel ter grootte van mijn hand van zijn been afgeschaafd. Nu begint het te ontsteken en moet dagen achtereen naar het ziekenhuis om de wond te laten verzorgen. Jef en Jos reizen via Rusland terug, zij hebben ons vanochtend verlaten. Jef en Carine zitten met buik en virale problemen onder behandeling van de arts. Verder met mij alles goed en buik rommelt nog wat maar de pillen doet wonderen.
Na Patan zijn we naar Pashupati gereden een complex met hindu en boeddha tempels waar ze aan de rivier de overleden mensen verbranden op stapels hout nadat ze eerst het lichaam symbolisch gereinigd hebben; de as wordt in de rivier gekieperd en komt via Varanasi en onderweg neem ik aan ook nog wel, gezamenlijk uit bij de Indische oceaan. Trouwens ook hier liggen de rivierbedding stampvol huisafval. Geen wonder dat ze zeggen dat het na de moesson zo schoon en fris is; moet je dan maar niet gaan zwemmen bij de Ganges delta.
De aap staat op deze pagina, foutje sorry.
Bedelmonniken zie je in alle maten en kleuren, eentje die ik op grote afstand wilde trekken, zoals de Belgen dat zeggen, begon te schelden dat ik zonder te betalen geen foto mocht maken. Dan maar niet. Hij had zich mooi uitgedost als baviaan met staart en al. Volgens de lokale mensen stappen ze 's avonds in hun luxe auto met hun bedelgeld maar iets hindoeistisch is daar niet aan.

17 april 2010 Kathmandu-1

2010-04-17T07:52:00.000-07:00

Met de taxi een rondrit door de stad gemaakt om in alle uithoeken nog wat dingen te bezoeken. Ik zet de foto's in drie delen op de site. De eerste zijn foto's van ons bezoek aan Patan, het onderste stadsdeel van Kathmandu en aan Pashupathi, een complex aan de rivier waar hindoeistische en boeddhistische tempels staan en waar ze ook de lijken verbranden, gelijk als in Varanasi. In Pathan zijn het op het centrale plein voornamelijk de hindu tempels en verder de stad in zie je tussen de huizen overal stupa's ( boeddha tempels)
Bij de hindu tempel branden vrouwen koperen schaaltjes met stinkend spul erin wat net zoveel symboliseert als het licht van onze kaarsen. Een andere hindu tempel mochten we ook niet in de kloot.............. Ik had nog geen foto van een baviaan maar die schieten je hier meermaals langs de benen net als in India trouwens.

16 april 2010 3e dag Kathmandu

2010-04-16T19:46:00.000-07:00

Lang geslapen en na ontbijt rondje stad gemaakt. Souvenirs gekocht en richting Durban Square gelopen. Hier vindt je een concentratie van Hindoeistische tempels, Boeddhistische stupa's en het koninklijk paleis. In het vroegere paleis, nu een museum, waar de koning en zijn gevolg tot voor enkele jaren woonde, tot ze door de Maoisten zijn verdreven. De koninklijke familie had zich daarvoor redelijk belachelijk gemaakt door als ooms, broers en zoons elkaar te vermoorden. Het museum als gebouw was leuk, de inhoud was niets anders dan de prive fotocollectie van de koning, zelfs koningin Juliana was op bezoek, verder goed bedoelde rotzooi volgens Wim Sonneveld om achter de rhododendrons te flikkeren. Dwz. kado's bij verjaardagen en van buitenlandse gasten.
In een klein paleis hebben we de reincarnatie van een boeddhistische hogepriesteres mogen aanschouwen. Zij, ongeveer een jaar of tien, steekt haar hoofd enkel keren per dag door het venster als ze niet met vakantie is.
Na een korte wandeling kwamen we bij een monnikenklooster aan waar jonge monniken op de bekende monotone manier met trom begeleiding de teksten uit de boeddhistische geschriften hardop gelezen/gezongen wordt. Dit wordt afgewisseld met een intermezzo bekkens, toeters en trommels. Prachtig om te zien vooral omdat 1 van de jonge trommelaars erg tegen zijn slaap moest vechten. Morgen met taxi rondje langs andere bezienswaardigheden.

15 april 2010 2e dag Kathmandu

2010-04-15T06:18:00.000-07:00

Vanochtend om kwart voor vijf op. En dat noemen ze vakantie. Naar het vliegveld voor een vlucht langs de Mount Everest. Op een dag als deze was het zicht volgens de gastdames goed. Dichterbij konden ze niet komen vanwege de hoge turbulentie tussen de bergen. Op de foto is de Everest de langste linker piek.
Daarna naar het hotel voor het ontbijt en de koffers ompakken want daarna zijn we naar het vliegveld gegaan om de motoren op frames te zetten. Een hele klus want scherm, spiegels, voorwiel, remklauwen moet eraf en dan maar zorgen dat je binnen de voorgeschreven afmetingen, volume dus en gewicht bleef. Maar met een GS lukt dat qua gewicht niet en de koffers kun je ook niet kwijt dus die maar laten zitten.
Nog drieeneenhalve dag vrij om Kathmandu te bekijken en dan terug. GSM heeft hier geen verbinding.

14 april 2010 Kathmandu

2010-04-14T21:39:00.000-07:00

Om half zes opgestaan na een slechte nacht de buikkrampen van de vorige dag begonnen toch weer op te spelen. Op het dak van het hotel foto's gemaakt en jawel daar waren ze. Naast de berg die we gisteren beklommen ze je er 1 achter liggen, allemaal monsters van 8 km hoog. De drie grote Annapurina's 1, 2 en 3 waren goed te zien. Christ was here too. Nadat het gisteravond in de bergen onweerde is de lucht blijkbaar opgeklaard. Vooral bij opkomende zon is het beeld fantastisch, dus dat hadden we er voorover.
Op weg met de laatse etappe naar Kathmandu waar je naast 4 gekantelde vrachtwagens en een gekantelde bus veel bochten en hele diepe sporen tegenkwam. Bij 1 van de vele rijstvelden in de bosjes gezeten dat waren dan drie keer vandaag plus vannacht 5 keer dus je zou zeggen komt er geen einde aan. Bij aankomst in het hotel pillen genomen en lekker 2 uur geslapen.
Morgen ochtend om 5 uur naar het vliegveld om een rondvlucht langs de Mount Everest te maken, en 's middag terug naar het vliegveld om de motoren in te kratten. Eventueel de dag daarna de klus afmaken. En dan nog drie dagen dingen bekijken en souvenirs kopen.

13 april 2010 rustdag Pokhara

2010-04-13T05:56:00.000-07:00

De dag begonnen om toch nog een glimp van de Annapurina bergtoppen te zien. Deze reuzen zijn te zien vanaf een bergtopje in de beurt van zo'n 1500 m hoog. Veel hoop hadden we niet omdat het nog steeds heel heiig is in de lucht. Vanmiddag dreigde het te gaan onweren, maar het trok over. De temperatuur hier is minder dan we gewend zijn maar 37 graden vind ik toch nog behoorlijk.
Met Jef en Ludo op de motor de berg naar Sarangkote gereden. Na een steile klim over smalle weggetjes en leuke afgrondjes bleek de weg over te gaan in een zand weg. We zouden te voet verder moeten gaan over nog eens een kilometer klimmen. We hebben immers een GS bij ons dus we zouden ze eens wat laten zien. Na veel rul zand en dikke stenen, en hele steile stukjes ertussen kwamen we met erg stinkende motoren boven. Ze hadden goed hun best gedaan, maar dat doen ze gemiddeld de hele reis al. Eerst uitrusten drankje en de laatste 300 treden naar de top afgelegd. En wat schets onze verbazing?............geen berg te zien. Toch maar een foto gemaakt die ik thuis maar moet "fotoshoppen" ik weet hoe en waar de bergen liggen en een ansicht kopen was ons te min. Na douchen met de rooiboot het Phewa meer op naar de Hindoe tempel die op een eilandje in het meer ligt.
Dicht bij maar dan opnieuw een 300 m klimmen was ons teveel om een stupa te belijken. Die zien we in Kathmandu wel terug.
Morgen de laatste 210 km naar Kathmandu naar de drukte, het lawaai en het stof. De hoofdstad van Nepal is erg druk en net als in Pokhara zie je hier aan de Lakeside waar ons hotel is overal souvenir standjes en in het cenrtum al twee dagen een heus festival vol met meuk zoals Christ zegt en bandjes die optreden. Het lijkt Zweeloo wel tijdens de jaarmarkt. Heel veel Europeanen die hier trekkings doen lopen hier heel stoer rond. De 300 treden vanmorgen hebben me terug op aarde gebracht, trekking is niets voor mij.

12 april 2010 Pokhara

2010-04-13T05:51:00.000-07:00

Vroeg vertrokken in de veronderstelling dat de rit lang zou duren maar gaanderweg kwamen we erachter dat het mee zou vallen. Om drie uur aangekomen in het hotel. Pokhara is vergeven van de hotels, je zit hier ineens blonde koppen rondlopen van europeanen die hier trekkings naar de grote bergen hier in de buurt doen . Je kunt hier zelfs pizza en patat kopen, en of je daar dan minder diarrhee van krijgt. Deze bergen bereiken een hoogte van 8000 km maar vanwege de heiigheid hebben we hier nog niets van gezien. Morgenvroeg gaan we met de motor naar boven om een glimp van de hoge rakkers te zien.
De reis naar Pokhara viel mee. Alleen al het geringe hoogteverschil van 1000 m doet de temperatuur dalen naar 36 graden, voor ons een weldaad. Het was een weg met alleen maar bochten, niet als in de Alpen dat je zo af en toe een stukje hebt om bij te komen maar 150 km de ene bocht naar de andere. Het wegdek was gunstig dus ons hoor je niet klagen. De ziekenboog van de groep is nog niet leeg. Vanochtend nog een plekje in de bergen gezocht om opgelucht daarna weer op de motor te stappen.
Onderweg zie je ook in de bergen dat de mensen veel halen uit hun eigen stukje grond. Als het te hoog wordt, gaan ze terrassen aanleggen en in de aankomende moesson zullen ze genoeg water verzamelen om de rijstvelden te bevloeien. Koeien, apen (bavianen) en grote gaten in het wegdek zijn de enige onvolkomenheden onderweg.
Onderweg nog even geoefend om tot het volledige niets te komen, maar aan de foto kun je zien dat ik nog niet in Kathmandu aangekomen ben. Er wordt aan gewerkt.

11 april 2010 Bairahawa

2010-04-11T08:27:00.000-07:00

Vanochtend om kwart voor vijf opgestaan om een echte safari binnen in het Royal Bardia Park te doen.
Om er te komen moesten we van de reguliere weg af en 15 km door zand gravel en dikke stenen, een rivierbedding oversteking en bruggetjes met hier en daar een dkke houten plank oversteken.
Om 5 uur zouden we vertrekken maar de chauffeur had zich verslapen en niet gerekend op lange europeanen want in zijn open jeep zat een ijzeren dak van dikke tralies waar we onmogelijk met ons hoofd onder konden. Hij het dak erafgeschroefd maar 1 bout werkte niet mee en toen het na een uur licht was, had het geen zin meer. We hebben nog een korte wandeling gemaakt en het enige indrukwekkende dat we gezien hebben waren de verse voetafdrukken van een tijger en wat gekko's. Trouwens zongen de vogels in de vroegte er vrolijk op los.
Dan maar vroeg op stap naar Bairahawa een stadje vlak onder Butwal, in de hoop dat we Lumbini zouden kunnen bezoeken. De afstand was behoorlijk de wegen redelijk met 2 passages door een bergketentje, zo zeg je dat hier, maar de temperatuur opnieuw ver boven de 40 graden.
Na douchen met een taxi naar Lumbini wat 20 km verder op lag. We hadden nog net tijd om de grote tempel te bekijken die om de fundering van het huis waar Boeddha is geboren, gebouwd is. Het was een kleurrijk geheel met veel herinneringen aan de tijd toen de Beatles hier rond liepen. Morgen naar Pokhara de bergen in, hopenlijk niet zo'n lange rit als vandaag, iedereen begint moe te worden nu de eindstreep in zicht is, maar de mooie bergen moeten nog komen dus nog gelegenheid om naar uit te kijken.

10 april 2010 Royal Bardia Park

2010-04-11T08:16:00.000-07:00

Vanochtend laat opgestaan, de airco maakte het 's nachts zo koud dat ik met deken over tot 8 uur geslapen heb. Na ontbijt opweg naar het volgende park maar dit keer midden in een park, het Royal Bardia Park en wel in het Nepalese Wildlive Resort. We hebben elk een hutje, 2 onder 1 kap. Het is hier stil, krekels, blavende honden en spelende kinderen in het riviertje waar ook de buffels aan het baden.
Het gebied waar we doorheen reden, is fantastisch, de natuur is overweldigend zeker na de hectiek van India. De mensen zijn heel vriendelijk maar meer terughoudend en je ziet nu al dat de Nepalesen een volk is ontstaan uit vele kulturen uit de aangrenzende gebieden. Mensen met meer slavische en chinese trekken.
Hier is het zo afgelegen dat er geen internet maar ook geen gsm ontvangst is. Na douchen alleen maar gezeten gepraat en 2 uur op een hapje zitten wachten, moest uit het dorp komen. En nog 1,5 uur in de hitte weggeslapen, het is hier ook gewoon 's middags over de 40 graden.
Morgenvroeg op safari naar een rivierbedding waar olifanten, neushoorns, tijgers en wat niet meer kunnen zijn, om 5 uur 's ochtends op stap, daarna naar een stadje bij Lumbini, de geboorte plaats van Boeddha.

9 april 2010 Royal Sukla Park

2010-04-09T08:46:00.000-07:00

Om vijf uur vanuit Mahendranagar met jeep vertrokken om in het oerwoud naar olifanten te zoeken.
Uiteindelijk slechts enkele gedomesticeerde olifanten gevonden die overdag door de Serai lopen. Dit is het gebied wat de hele zuidelijke onderrand van Nepal behelst en veel reservaten telt. Het is een gebied zonder bergen die vindt je verder naar het noorden en die zien we pas op weg naar Pokhara. De trainers van de olifanten waren bundeltjes rijst met groenten gewikkelt in bladeren die de beesten tijdens de training als beloning krijgen. Omdat we geen hoop hadden wilde olifanten tegen te komen zijn we door het platteland gereden op zoek naar drinkplaatsen voor de wilde beesten. Een grote rivierbedding die vernoemd is naar een vrouwelijke godin waarvan ik de naam niet onthouden heb, stroomt helemaal vol tijdens de moesson juli tot september en in het voorjaar als het ijs van de Himalaya smelt. Er is hier veel werk verricht om de irrigatie goed te regelen, er wordt 2x per jaar rijst verbouwd en 1x graan. De oogst van het graan is in volle gang, met de hand met korte zeisjes gemaaid, met machinetjes achter de trekker wordt het kaf van het koren gescheiden. De tweede helft van het jaar wordt er allerlei groenten geteeld. Over de rivier loopt een hele mooie brug van 1 kilometer lang die net breed genoeg is voor twee voetgangers naast elkaar. Bij donker terug in het hotel waarvan we morgen naar het Royal Bardia Park vertrekken.

9 april 2010 Mahendranagar

2010-04-09T03:02:00.000-07:00

Vanochtend uit Bareilly vertrokken met de bedoeling om 12 uur aan de grens te zijn. Deze is telkens slechts 2 uur geopend aan de Indiase kant. De Nepalese kant was simpel en eenvoudig en ook het inschrijven in het hotel ging makkelijk zonder 2 formulieren in te vullen.
We hebben afscheid genomen van de vele bavianen die er langs de weg in India rondwroeten. Deze had ik nog niet gemeld maar het zijn er vele.
In Mahendranagar zijn de mensen wat relaxter en hebben ook een meer chinees achtige trekken. Foto's uit het hotel genomen en we gaan straks naar een poel waar tegen de schemering allerlei beesten komen vanuit het Sukla National Wildlife resort.

8 april 2010 Bareilly

2010-04-09T02:59:00.000-07:00

Gisteravond na de site bijgewerkt te hebben zijn Rob, Christ en ik na de andere kant van de zijrivier van de Ganges geweest om van de achterkant foto's te maken. We mochten vanwege de beveiliging? niet op de oever van de rivier. De Taj Mahal wordt volledig afgeschermd door enig lawaai of vervuiling door er geen verkeer toe te laten.
Ik heb een foto waarbij je kunt zien dat de geest van de koningin de tombe niet kan verlaten omdat haar man dat niet wil en omdat de massa om haar lichaam heen zo groot is dat ze niet los kan komen van haar lichaam, in de vorm van een vogel wordt dit hier duidelijk in beeld gebracht dacht ik.
Koeien zijn een verhaal apart in India, sinds lang vindt men de koe het nuttigste dier vanwege de melk, mest en urine.
Melk gebruiken ze om boter, yoghurt en room van te maken, urine halen ze medicamenten uit, net als Klazien en van de mest maken ze ronde koeken die ze drogen en in hopen stapelen die dicht worden gesealed met klei. Deze mest wordt later gebruikt als brandstof.
Het werd als een eer beschouwd om een koe te verzorgen. Ik moet zeggen dat een koe aanrijden een misdaad is maar als een koe niet naar zijn verzorger wil luisteren dan krijgt hij een tik met een stok. Een Indier legde uit dat de koe vereerd wordt omdat het als enige levende wezen zijn jong zo goed behandeld dat er devoot mee moet worden omgegaan. Christ had al een oogje op een jonge koe maar een foto verder moeten we toch concluderen dat ze er niets van moet hebben.
Iedereen probeert een bedelmonnik of sadhu op de foto te krijgen. Hoewel ze uit het leven gestapt zijn en bij de ashrams hun boodschap uitdragen, hebben ze zoveel rust dat ze stil voor zich uit starend zich makkelijk op de foto laten zetten. Geef ze ongelijk. Groen blijft India nog steeds, de afwatering van de Himalaya hebben ze prima gekanaliseerd.Vandaag de route naar Bareilly een industriestad in het noorden afgelegd, bij opnieuw 42 graden en veel wind. De weg was dit keer redelijk goed en rustig dus was het goed te doen of het moet al zo zijn dat ik eraan wen. Opnieuw iemand, dit keer Leentje in Agra achtergebleven met koorts en buikkrampen. Ongeveer de zesde die op zo'n manier een dag mist, we zien de anderen en Theo en Leen terug in Nepal. Jan vd W had zijn paspoort en visa kwijt maar na 2 dagen in Delphi is het weer voor elkaar. Mijn benen en oogleden, die door de hitte 6 keer zo dik waren als normaal, met van die leuke zonneallergie bulten, zijn weer in normale positie teruggekeerd. Nepal zal rustiger, koeler dus aangenamer zijn, hopen we.

7 april 2010 rustdag Agra 2

2010-04-07T02:43:00.000-07:00

Heel vroeg naar de Taj Mahal gelopen maar de meeste mensen waren het daar niet mee eens omdat we wel door 10 fietsriksja's, 20 riksjataxi's en paard en wagen benaderd zijn om toch vooral niet zover te lopen. Kaartje gekocht door de beveiliging, spullen die niet mee mogen achter gelaten en het grote mausoleum wat de Taj Mahal is bekeken. Een grote koning heeft in 1600 n. Chr. voor zijn overleden vrouw in 22 jaar met duizenden arbeiders ( slaven?) en 130 architecten ( uit Esfahan ) een gigantisch mausoleum gebouwd. Een groot park met meerdere gebouwen erop en volledig ommuurd, bevat het stereotypische plaatje van de grote koepel met toren en vijver ervoor. Uiteindelijk ook het binnenste mausoleum bekeken waar drie tombes staan een van zijn vrouw en 2 van zijn kinderen.
Opvallend zijn de mooie gewaden van de vrouwen die vele kleuren bevatten. Ook op het arme platteland zie je slanke ( magere) vrouwen met mooie gewaden terwijl de vrouwen in de steden aan hun figuur te zien veel beter hebben, zeg maar rustig veel ronder zijn. Morgen door de hitte naar Bareilly.

7 april 2010 rustdag Agra 1

2010-04-07T02:40:00.000-07:00

Gisteravond viel ons al de grote mate van vervuiling in India op zeker toen we op het terras een foto maakte van de Taj Mahal op 700 m afstand van ons. Door de smok zie je de zon al niet meer voordat hij achter de horizon zou verdwijnen. Vandaag onderweg naar de Taj Mahal enkele plaatsen gezien waar het afval gedumpt wordt en de loslopende varkens in gezelschap van kraanvogels in rond woelen. De straten worden wel goed schoongehouden met veger en blik maar de rotzooi vind je naast de weg in een soort sloot terug.
Samen met de hitte, de stank, de vele soorten putlucht, het stof, het geraas en getoeter van het verkeer, de drukke mensen die allemaal opdringerig aan hun nering proberen te komen zei Christ al dat dit is een land om nooit meer terug te komen. Ik kan hem niet ongelijk geven.

6 april 2010 Agra

2010-04-07T02:34:00.000-07:00

Samen met Christ, Theo, Leentje, Rene en Marie-Louise naar Agra gereden. Dicht bij het fort foto's gemaakt van een van de vele steenbakkerijen die je hier ziet. De klei wordt naast de rivierbedding opgegraven en mallen geperst met de hand en te drogen gelegd in de zon, daarna worden ze naar de bakkerij gebracht en gebakken.
Opnieuw ervaren we de grote drukte op de wegen in India, als de wegen goed zijn dan schiet je op maar als er weer gaten in de weg of de weg is opgebroken met zand en dikke stenen rij je maar 30 km/u. Bij elk dorp of spoorwegovergang dringt iedereen voor zodat op beide rijstroken van links en rechts het verkeer tegenover elkaar staat, niemand wil in de rij wachten iedereen is druk en als er een gaatje is druk je je voertuig ertusen, of dat nu een kameel met kar een fiets riksja een vrachtwagen of de onmetelijke hoeveelheid brommetjes zijn het is een gekrioel. We het breedst is heeft de meeste rechten, bussen hebben de neiging overal in te halen ook als het niet kan en achter de bussen in het zog komen tientallen brommertjes mee die ook een ossewagen willen inhalen.
Om 4 uur in Agra na een hete drukke rit opnieuw in de middag boven de 40 graden met veel wind en veel stof. de laatse dagen komt iedereen met een zwarte snoet aan omdat we vaak het vizier open hebben vanwege de hitte. Na douchen de was laten doen boven op het terras gegeten en bier gedronken.

5 april 2010 Samphal

2010-04-07T02:31:00.000-07:00

Om 7 uur klaar voor het ontbijt maar die was pas om 8 uur, dus zijn we weggereden. Het zou een langere rit worden omdat we gisteren niet naar Mussoorie konden komen. Onderweg fruit gekocht en opnieuw een spreekuur gehouden volgens Christ, binnen enkele minuten staan er tientallen mensen om je heen, overal aanzitten en vragen: how many cost this bike, how fast, two cylinder, how many CC en where are you from. Holland do you know, yes in Japan? Where are you going to, Samphal? how many kilometers, well the answere is from 10 to 1000 km. Ze hebben geen benul van afstand en kaart lezen kunnen ze niet. We vragen meestal aan jonge jongens met moderne brommers die hebben er het meest kijk op. Richting aanwijzers zijn niet altijd even duidelijk dus draaien we vaak een weg in en als blijkt dat de pijl van de GPS de verkeerde kant opgaat dan keren we. Uiteindelijk kwamen we in de beurt van fort Unchagaon maar het waypoint bleek er 40 km naast te zitten. Enkele jongeren hebben ons verder op weggeholpen maar uiteindelijk via een telefoontje van Theo die al gearriveert was een nieuw waypoint ingevoerd. Na een paar verkeerde zandpaden en rond het waypoint bezworven opnieuw met Leentje gebeld, opnieuw het waypoint ingevoerd bleken we alsnog 10 km over een smal asfalt pad gereden in het stikkedonker. Zo af en toe even gestopt lichten uit of we het fort zagen liggen maar het bleef stikkedonker. Theo had het over een bruggetje en toen we die vonden zagen we ze op de weg staan schreeuwen zo blij waren ze ons te zien. Het was toen 10.30 uur 's avonds. Na een bier en snel wat eten een rondleiding door het fort van de lakeien en naar bed. Het Fort was een oude residentie van een maharadja die hier kwam om tijgers te schieten die ook allemaal aan de muur hingen. Zijn zoon van mijn leeftijd woonde in het voorste gedeelte , het is een schitterend oord vol rust en groen. Toen we de volgende ochtend wegreden zagen Christ en ik pas dat het fort aan de rand van een druk dorp zat en dat er nu ineens wel veel mensen in de buurt woonden. We hadden daar 's avonds geen idee van.

4 april 2010 Mussoorie wat Nahan werd

2010-04-07T02:28:00.000-07:00

Vroeg vertrokken opnieuw omdat het in de bergen niet opschiet. Allemaal korte bochten die nooit ophouden en geen enkel rechtstuk ertussen. Eerst de band op spanning gebracht en opweg. Maar op de grote weg komen bleek ook al een probleem omdat we eindigden op een voetpad van zand met stijgingspercentage tot wel 20 % of meer. Toen we een weg vonden zagen Christ en ik een bandenman. Die heeft heel vakkundig de binnenband erin gezet en we kregen shaj toe (thee met melk en suiker) . Dus vrolijk op stap. Na wat richting zoeken een shortcut genomen richting Nahan om zo in Mussoorie te komen, de weg blijkt meer bospad met stenen en zand dan asfalt en na een uur rijden een opstopping. Er liggen rotsen op de weg omdat ze met de weg bezig zijn. Voordat de shovel ze weg heeft en het opdringerige verkeer op gang komt is het 1,5 uur verder, niet denken en maar weer bochtjes draaien op asfalt met veel gaten en hobbels.
Na nog 1,5 uur sta ik ineens weer stil met een wel hele snelle lekke achterband. Mensen onder weg wezen om een repare shop dwz een "cafetaria/banden repare shop" op het trottoir, dus met een platte band 1 kilometer over het slechte asfalt glibberen.
Na opnieuw 1 uur onderweg maar we wisten toen al dat we het niet gingen halen. In Nahan moesten we nog 100 kilometer na de eerste grote stad met allemaal bochten dus slapen we in hotel City Heart met veel bekweel uit een busje vol Hara Krisnaérs die steeds dezelfde muziek draaien. Douchen, biertje en waarschijnlijk kip tandoori en morgen de groep weer opzoeken in Samphal

3 april 2010 Shimla

2010-04-07T02:25:00.000-07:00

In alle vroegte uit Amritsar vertrokken, zoeken om de juiste uitvalweg te vinden en op weg door het platteland wat hier wel erg vruchtbaar is. De tocht begon met achterband oppompen, loopt iedere keer alsnog langzaam leeg. Het verkeer in India is net als het aantal mensen per vierkante kilometer stervens druk, het schiet niet op. Heel veel met de weg bezig veel omleidingen.
Na nog twee keer lucht in de achterband gepompt, de bergen richting Shimla bereikt. Ook hier druk verkeer. De anderen bleven wat achter tijdens het inhalen en omdat mijn band sneller leegliep ben ik maar doorgescheurd in de hoop Shimla te bereiken zonder opnieuw te pompen. Het compressortje doet het nog steeds geweldig.
Uiteindelijk in Shimla bleek bij navraag het way point van het hotel tot op 24 km niet te kloppen, het was nog licht dus gas dacht ik midden in een grote bushalte. Achterband was opnieuw volledig platzak. Dus pompen tussen honderd belangstellenden en verder. Ierdereen die ik vroeg wees in een richting waar het hotel moest liggen 24km verder. Dus toch maar in mijn eentje de zandweg met kuilen en gaten gevolg. Toen het donker begon te worden was er geen licht, huis, auto of wat dan ook te zien. Na een drie kwartier door het donkere bos gehobbelt dacht ik het eerste licht en het eerste hotel is van mij. Bij het eerste licht was het, tot mijn stomme verbazing exact de ligging van het hotel. Ingechecht, gedoucht, biertje en sms met de anderen van de groep. Die kwamen 3 kwartier later met een taxi over de stoffige weg volledig aan hun eindje bij het hotel aan. Mijn band ondertussen weer plat. Morgenvroeg de binnenband er maar in.

2 april 2010 rustdag Amritsar

2010-04-02T06:01:00.000-07:00

Vanochtend pas om half negen wakker. Na ontbijt de achterband van de motor afgehaald en daarna met de taxi van het hotel een garage gezocht die de band kon repareren.
Uiteindelijk na 2 bedrijven, bij een " bandenzaak" op het trottoir terecht gekomen en de band van de velg gekregen. Vanwege de sensor die de bandenspanning meet in de band en als je een binnenband monteerd registreert hij niet meer, zelf toch besloten om het gat van binnen uit te laten repareren, en de buitenkant het defekt te vulcaniseren. Na 200 roepies, is ongeveer 4 euro en 3 kwartier werk, terug met de riksja naar het hotel. Deze riksja's hebben een motor die veel op onze eerste motor van de grasmaai tractor lijkt. Veel lawaai en geen trekkracht. De toeter doet het in ieder geval uitstekend. Band erop, mezelf gewassen en met de riksja naar de gouden tempel.
60 % van de bevolking van Amritsar is sikh en ze moeten, net als moslims naar Mekka, 1 keer naar de gouden tempel geweest zijn. Dit is de tempel waar de sikhs zich verschanst hadden na onenigheid met de Indiase regering en toen in koelen bloede midden in de tempel zijn afgeslacht. Je mag binnen geen schoenen dragen maar op het koele marmer loopt het prima ook moet iedereen een wit of geel hoofddoekje dragen. De mannen kleden zich uit tot op hun magere ondergoed en gaan met een ketting in het water waarschijnlijk om niet te verdrinken. Op de brug naar de gouden tempel zie je een gedrang van mensen die aller leiofferanden naar het centrale gedeelte brengen. Teruggelopen via de ontelbare markjes. In iedere winkel minstens 3 mannen waarvan de helft ligt te doezelen in de hitte. Terug met een riksja nadat we aan drie chauffeurs hadden gevraagd of ze het hotel wisten te vinden, de laatste wist het maar had een motor die elke keer afsloeg. Terug in het hotel opnieuw een journalist van Reuter aan de tafel en of hij morgen met een cameraploeg mocht komen. Dus binnenkort op CNN te zien??

1 april 2010 Amritsar

2010-04-02T05:58:00.000-07:00

Pas om 9 uur uitgezwaaid door het management van het hotel, die op deze manier toch nog veel publiciteit kregen. Gisteren avond zijn een aantal van ons door een lokaal tv station geinterviewd, waaronder ik. Wat we vonden van Pakistan, wat we vonden van de luchtvervuiling, wat we vonden van de mensen en wat we vonden van de regering.
Op alle vragen bijna geantwoord dat de mensen heel aardig en vriendelijk en behulpzaam zijn, dat het landschap heel afwisselend was van dor naar groen van bergen in het noorden tot vlak als nederland naar het zuiden.
Vanochtend stonden de mensen van de pers eral weer te filmen hoe we vertrokken. We lijken wel aapjes. De jongens onder aanvoering van onze gastheer van gisterenavond Mr. Asad himself als Che Guevarra. Hij heeft wel 3 verschillende petjes opgehad en steeds weer zijn haar eronder stoppen, grrrr. Maar verder heel enthousiast en uitbundig.
De heren van de club hebben een best salaris want ze betalen in Pakistan voor motoren uit het buitenland 4x zoveel als wij door de extreem hoge BPM. En dan hebben ze ook nog elk wel een stuk of 3 tot 4 in de schuur staan. Ze rijden veel in de mooie bergen van Kasmier waar wij niet mogen komen ,maar Mr. Che himself heeft een oom die generaal is dussss.
Ze brachten ons naar de grens waarvoor hartelijke dank. Afhandeling van de grens ging afgezien van 6 keer ongeveer hetzelfde formulier in vullen redelijk snel.
Over de grens vielen ons 2 dingen direkt op. Zachte weke jongetjes die volgens Christ per uur waren in te huren en zeer veel vrouwen op straat zonder hoofdbedekking, ondanks alles toch veel aangenamer te zien dan in de voorgaande landen.
Om half 5 naar de grens terug gereden met een busje om de sluiting van de grens bij te wonen. Zowel de Pakistanie als de Indiers maken er een geweldig spektakel van. Het is een compleet geenceneerd blijspel waarbij ze uit beider landen de stoerste en langste mannen halen om daar te presteren. Ze kunnen hun been zo hoog opzwaaien dat hun voet boven het hoofd uitkomt. Echter hun schoenen zijn duidelijk verhoogd, je hebt het idee dat ze op hoge hakken lopen. Desondanks komen er elke avond 10 tot 15 duizend mensen uit India dit spektakel bezoeken. De soldaten uit Pakistan vonden we mooiers pakken dragen en van vijandigheid was geen sprake bij het sluiten van de grens werd deze eerst geopend en handjes geschud onder luid applaus en gezamenlijk werd de vlag gestreken. Morgen mijn achterband die na 2 proppen opnieuw aan het leeglopen is van een binnenband voorzien en mijn helm zelf gelijmd nadat hij van de motor viel, bestel alvast maar een nieuwe, Maroel.

31 maart Lahore

2010-04-02T05:54:00.000-07:00

Vanochtend om 8 uur met opnieuw escorte ( dus door heel Pakistan als bescherming meegeweest) vertrokken uit Multan. Multan is een stad met hele nauwe straatjes die stampvol verkeer zit. De mensen hebben volgens ons nooit een rijbewijs gehaald, er wordt geen richting aangegeven rechts of links voorrang maakt niet uit, de eerste wint. Op de kruisingen en rotondes is het goed kijken en op het juiste moment een dot gas geven. In de straten van Multan heerst een extreme bedrijvigheid en als je de kolonnes vrachtwagens onderweg ziet moet er toch wel een gezonde economische achtergrond zijn. Dat de lasten niet evenredig verdeelt zijn zag je wel in het noorden naar Quetta en naar beneden naar Sukkur. Hier zie je veel armoede, mensen die leven als nomaden met wat vee, maar vanwege het dorre landschap viel daar niet veel te halen. Sinds we van Sukkur omhoog reden naar Multan en vandaag naar Lahore rij je langs de delta van de Indus. De bevloeiing van de akkers is veel beter en overal is het groen. Ook zie je veel irrigatiekanalen lopen om het water te verdelen.
Lahore is een moderne stad met veel hoogbouw met hier en daar nog wat oude resten. We zijn opnieuw verbannen in het hotel omdat de bewaking niet toelaat dat we de stad in lopen. Zo hebben we alleen van Pakistan de hoofdverbindings wegen gezien en wat daar allemaal aan gebeurd.
Vanavond eten met de Lahore motorclub, iemand van de club kent Rob via het SOS kinderdorp, we worden gehaald en gebracht door leden van de club en morgen rijden ze met ons me naar de grens. Rob heeft connecties met de organisatie die ook het hotel heeft geregeld, maar er bleken 3 hotel One's te bestaan. Dus even zoeken.
Geen foto's vandaag daarom nog 1 van gisteren van de blokkade van de snelweg.

30 maart 2010 Multan

2010-03-30T11:20:00.000-07:00

Opnieuw onder escorte naar Multan, dit keer snapten ze het beter dat we niet zo langzaam wilden. Het was opnieuw 42,5 graden, je went er bijna aan. Waren amper onderweg of er was een blokkade door plaatselijk actiegroep die een complete 4 baans weg afzette. Duurde 1 uur voor het opgelost was en ondertussen veel lauw water uit de motorkoffer drinken. We zijn net gedoucht maar ik denk dat ik wel 3,5 liter vocht tot me heb genomen en allemaal ook weer uitgezweet. Wordt al lekker slank. De escorte was op een gegeven moment de weg kwijt en ons ook maar we hebben wel honderd agenten op de weg gezien of het allemaal voor ons was?? denk het niet. Christ, Rene, Marie Louise en ik waren met mijn GPS paraat als eerste bij het hotel om 6 uur, waren om 8 uur vanochtend vertrokken. De laatste 10 km liep mijn achterband zachtjes leeg van 2,8 naar 1,7 bar, dus eerst opgepompt , prima ding Theo iedereen gebruikt hem al. Straks controleren of de druk erin blijft of dat er nog een plug bijgeplaatst moet worden. Morgen geen rustdag omdat we bij de grens naar pakistaan oponthoud hadden. We reden door de delta van de Indus. Wat een verschil met gisteren. Veel akkers met koriander, graan en rijst. Veel kuddes buffels, geiten en schapen en ook magere koeien. Je ziet aan de mensen dat ze het beter hebben in dit gebied. Op het platteland zie je ook meer vrouwen lopen, in de stad haast geen een. Tot morgen. Jos wou zijn video instellen, ik was zijn model.

29 maart 2010 Sukkur

2010-03-30T10:30:00.000-07:00

Om 8 uur onder escorte uit Quetta vertrokken. Eerst door een bergachtig gebied met extreem grote droge rivierbeddingen. De regenval zal dus zelden en extreem zijn als je de hoge uitgesleten rivierbeddingen ziet. Vervolgens door een woestijn achtig gebied met veel droogte en zo af en toe goed geirrigeerde akker met graan en rijst. Met dank aan Sjef zal er zeker een bloemske bloeien deze zomer. Het was verschrikkelijk. In de volle zon veel verkeer op de weg vrachtwagens die inhalen op een tweebaansweg. Deze vrachtwagens rijden niet harder dan 30 tot 40 km per uur maar ze zijn twee keer zo hoog en twee keer zo breed opgeladen met een tonnage van 60 tot 70 ton volgens een expert in vrachtvervoer, Theo namelijk. Als 2 van die kolossen inhalen moet je in de berm of remmen en wachten tot ze voorbij zijn.
Van wege de temperatuur op de vlakte van 43 !! graden en de escorte die pesterig langzaam reed zijn we er van tussen gescheurd, we hadden verschillende keren gevraagd harder te rijden maar ze vertikten om meer snelheid te maken. Kwamen om half 5 bij het hotel, koude douche en verhaaltje schrijven met een koel colaatje. Alle kleren gewassen en motorpak over het balkon, de helm lekte van binnen uit zo erg heb ik gezweet. Volgens mij ben ik al 5 kilo afgevallen.
Het is een gekkenhuis zeker in de bewoonde gebieden.
Er rijden op de weg:
Muilezels met 2 wielige karren 5 km per uur. Fietsers met 10 km per uur. Bussen in dezelfde opsmuk als de vrachtwagens die toeters hebben en bij elke situatie in het verkeer of bij de bushalte te keer gaan dat horen en zien vergaat. Ik zal Sander zo'n ding kopen als ik er een tegenkom. Verder op de bussen veelkleurige stickers, windmolentjes, kettinkjes die altijd rinkelen, spiegels of rijen cd's die flikkeren in de zon, en 2 verdiepingen dwz. boven op de bus op het dak zo'n 20 passagiers. Veel riksja's van die brommer taxi's, als het karretje van Reinders maar dan ontzettend versierd maar vooral twee luidsprekers voorop waar ontzettend knetterende muziek uitkomt. In de berm sukkelen dromedarissen die 6 keer hun omvang een stro op hun rug dragen. In de droge rivierbeddingen zijn de boeren hun graan al aan het oogsten en dorsten. Op de rijstvelden zie je kraanvogels pikken. Deze vliegen over de weg met 50 km/u. Niet vergeten de tractoren met kipwagens erachter die stenen en veel van die steenvergruzers vervoeren. Op nieuw was de weg weer opgebroken voor 50 km lang. Deze tractoren, allemaal Massy Fergusons, zijn net zo versierd als de vrachtwagens en hebben ook twee blerende luidsprekers voorop. In dan schreeuwt iedereen ook nog.
De geuren:
Veel stinkende vrachtenwagens met vette walm van slechte diesel met stookolie, stilstand water reukt naar dode vis en uitwerpselen van de buffels die erin lopen. Dan brandt hier alles wat ze kwijt willen vooral als het gedrenkt is in olie. De kleine garages waar ze tractors, auto's en riksja's repareren stinken naar lasapparaten en wat nog meer. Als ik bij de werktuigbouwvereniging kom, is het hierbij vergeleken een operatiekamer in een ziekenhuis. Overal heb je de indruk dat er een dode buffel ligt te rotten. Maar de vele geuren van de vele kruiden die ze hier gebruiken ruik je overal en dat vergoedt natuurlijk wel veel aan dit aspect. En natuurlijk ik was het haast vergeten de niet te beschrijven geur van stof.

28 maart 2010 Quetta

2010-03-30T10:25:00.000-07:00

Na ontbijt van brood ei en thee met veel melk en suiker, op weg naar Quetta de eerste bijna 100 km ging voorspoedig. Toen waren ze met de weg bezig gedurende 200 km, dat heet veel gaten en opgeplakt asfalt wat erboven opligt en veel gaten. Ongeveer 100 km over zand, gravel en veel dikke stenen gereden dus bijna de hele dag gestaan op de motor.
Zullig genoeg de motor later stuiteren op een scheef stuk terwijl ik stilstond, geen houden aan. Het zand van de valbeugels af en geen mens zit er iets van. Bij 1 van de vele wachtposten komt een soldaat erachter dat ik een dikke spijker in de band heb. Theo en Rob kunnen dat heel goed zodat ik mijn motorpak nog mooi schoon heb. Heb je gezien Dafne hoe smerig Rob er ondertussen bijloopt. Ik zou er even een sms aan wijden.
In Quetta zijn ze heel bezorgd om ons, er rijdt een escorte mee met 8 militairen en 2auto's, Ook het hotel wordt sterk bewaakt. Hebben net geld gepind mbv. een soldaten wagen met z'n zessen op een houten bankje. Ik had me net gedoucht, Rob niet natuurlijk en smeerde me eronder. Dafne nog een sms svp.

27 maart 2010 Dalbandin

2010-03-30T10:19:00.000-07:00

Vanochtend vroeg opgestaan om als eerste de grens te pakken maar er waren natuurlijk ettelijke vrachtwagen chauffeurs eerder. Pas om half een 's middag konden we met escorte vertrekken. Natuurlijk weer de oneindige en verlaten woestijn met een paar kuddes kamelen als aangename afwisseling. Met 37 graden wordt het zeker bij kaarsrechte weg, die nog goed te rijden valt, een slaapwekkende vertoning. Bij de derde escorte wisseling kreeg ik een militair met kalashnikov achterop de motor omdat de mijne niet zo zwaar beladen is en er net nog een mannetje tussen kon. Hij vond het prachtig, spoorde me zelfs aan om snel op te trekken en snel in te halen waarna we weer langzaam moesten rijden omdat ludo met zijn hobbelmotor niet harder kan. Hij heeft 100 km achterop gezeten zonder helm in zijn soldaten kloffie.
Om 6 uur in Dalbandin waar het lokale hotel verrassend goed is. Het eerste biertje na Iran viel er goed in. Morgen onder escorte een rotweg naar Quetta, vroeg weg zodat we nog een beetje op tijd aankomen. Ook hier natuurlijk geen internet.
Gisterenavond is er nog gepraat met de bewakers. Ze vertelden dat de hele poespas omtrent de bewaking te maken had met de poging van een groepering in Balochistan, die zelfstandig willen. Ook heeft het te maken met de poging van de regering om de mensen van Balochistan te onderwerpen aan hun wetgeving waar de krijgsheren uit de tribel areas geen belang bij hebben.

26 maart 2010 Grensovergang naar Pakistan

2010-03-30T10:14:00.000-07:00

Met militaire escorte uit Zahedan vertrokken, en na 4 keer wisseling van escorte was het opnieuw go-go-go. We zijn weer achter die domme slome pickup's van het leger naar de grens gebracht. Om iets voor twee uur kwamen we erachter dat we niet verder kunnen. De grensovergang van Pakistan was al dicht. Op vrijdag moeten ze naar de moskee schijnbaar en sluiten ze de grens gewoon. Morgen om 8.00 uur zijn we eerste. We lopen dan 4 uur in de tijd voor op jullie. Eerst dachten we dat we in het weinige gras moesten slapen maar een vrachtwagen chauffeur wees ons op het restaurant waar ze ook kamers hadden. Kamers is iets teveel gezegd. We slapen met 5 mannen op een kamer die jullie kinderen te klein zouden vinden, het ergste is wel de honderd duizende ordinaire vliegen die overal zitten. We drinken nu thee en hopen vanavond opnieuw op een chicken kebab.
Morgenvroeg over de grens en dan niet overnachten in Taftan maar doorrijden naar Dalbaldin. De eerste 300 km tot Dalbandin is goed te rijden maar een jong engels stel op lichte BMW's kwamen uit die richting en vertelden dat de weg Taftan en Quetta in 1 dag niet te doen was omdat er escorte is die wel tot Sukkur zal voortduren. De laatste 350 km van Dalbandin naar Quetta is superslecht met veel gaten, veel gravel en zand. De overnachtings mogelijkheden zijn zo slecht dat ik in mijn meegebrachte slaapzakje ga slapen. Internet natuurlijk niet aan wezig zal wel Sukkur worden voor ik kan publiceren. Slaap zacht.

25 maart Zahedan

2010-03-30T10:07:00.000-07:00

Vanochtend uit Bam vertrokken bij Mister Akbar de hotelier. De motoren worden geinspecteerd en gerepareerd. Weinig pech gehad tot nu toe. Ludo heeft zijn achter demper stuk de olie liep er zeer snel uit. In Belgie was verteld dat hij voor de reis beter een Wilbers achter demper kon monteren op zijn GS. De demper van BMW zouden niet goed genoeg zijn. Blijkt maar weer. Dus bellen met de importeur en met de fabrikant in Duitsland. Ze willen wel van alles maar zeuren over wie de kosten voor het transport naar Amritsar, waar we over een week zijn) moet betalen. Leuk bedrijf van Wilbers en fijn dat BMW nog steeds geen goede achterdemping heeft. Hij hobbelt feestelijk over de weg, 1 bobbel en hij deint wel honderd meter na, niet prettig dus.
Jef en Jos waren vroeg vertrokken en de militaire begeleiding kwam daar pas achter toen de anderen aan het ontbijt zaten. Paniek walky talky en mobiel erbij. Onder escorte de stad uitgereden. Na enkele kilometers een ander escorte en zo ging het de hele dag door, we hebben wel 8 wisselingen van escortes gehad. Na 40 km stoppen bij een chechpoint en daar kwamen Jos en Jef uit de politie barak. Ze waren van de weg geplukt.
Na veel gedoe met papieren, opnieuw controle kenteken en paspoort bij elke wisseling van een escorte die maar 60 km/h reed toch vrij vroeg in Zahedan gearriveerd. Vanavond arrest in het hotel, we mogen er niet uit. Internet en telefoon werken niet.
Onderweg 380 km door een grote woestijn, opnieuw het grote oneindige niets met veel kazernes en alleen het hoogspanningsnet en torens in het landschap die vroeger ter verdediging werden gebruikt. De escortes en vele kazernes hebben te maken met de enorme drugssmokkel uit Afganistan. Twee maand geleden is een grote drugsbaron opgepakt. Deze knapen hebben een groot eigen leger van bewapende mensen die de neiging hebben om mensen te ontvoeren en losgeld te vragen maar we hebben wel drugsverslaafden gezien maar geen enkel gevaar ondervonden.
Morgen onder escorte over de grens met Pakistan en overnachten in de vuilnisbelt Taftan. Tanken en geld wisselen en dan 's ochtens bij het eerste licht vertrekken voor 720 km naar Quetta over een 1 baansweg die verder wel goed is als er maar geen vrachtwagens tegemoet komen want die gaan niet aan de kant en daarbij rijden de meeste Pakistani links zoals het hoort maar niet altijd. Bij de rit zit een traject van 100 km met veel zand, slecht asfalt en kuilen. Vanuit Taftan zal er geen bericht te maken zijn dus wachten of er in Quetta eindelijk weer fatsoenlijk internet is.

24 maart 2010 Bam

2010-03-24T06:00:00.000-07:00

Met Christ alleen ontbeten, de rest lag nog op 1 oor. Besloten samen naar Bam te rijden. Onderweg veel roadblocks om te controleren, of we er alle dertienen langs kwamen. We hebben niet in konvooi gereden en geen enkel teken van gevaar gezien.
Om 11 uur 's ochtens waren we al bij Mr. Akbar een vriendelijke gepensioneerde engelse leraar, die een hotel runt in Bam. 5 jaar geleden is ook zijn hotel met de grond gelijk gemaakt door de aardbeving ( 6,8 op de schaal van Richter) en van de 90.000 inwoners zijn er toen 4000 omgekomen. De eerste twee jaar was hier niets te beleven, vertelde hij. Pas het derde jaar begon er weer leven in Bam te komen. Hij heeft eerst in een tent aan de overkant van de straat geleeft en toen de puinhopen van zijn hotel waren opgeruimd nog een jaar in containers geleefd. Sinds een jaar gebruikt hij een oud gedeelte als prive woning en het hotel is voor een derde af. Stukje bij beetje bouwt hij en zijn zoons het weer op.
Vanmiddag naar het oude Bam geweest een half uur lopen van het hotel. Al snel bleek dat we niet alleen liepen maar 2 bodyguards volgenden ons in de auto. Toen een verslaafde ons lastig viel werd hij vakkundig in de auto gewerkt en elders weer gedumpt. Ze blijven de hele tijd bij ons maar enige vorm van gevaar ervaren we niet. De mensen zijn uiterst vriendelijk, niet zo orthodox als in het begin van Iran en niet zo opdringerig als de Turken. Ze zijn net zo min opdringerig als bij ons. Je kunt zien dat we Pakistan naderen, de uitdrukking van de mensen begint daar erg op te lijken.
Het oude Bam wordt weer opgebouwd. De burcht op de heuvel is voor de helft af en de rest is hier en daar bijna klaar. Met steun van Unesco en Japan wordt het geheel gerestaureerd. Op een foto zie je een hoop klei wat in elkaar gezakt is. Dit waren de stenen van ongebakken klei die met klei aan elkaar geplakt werden. Je ziet in de nieuwe stad waar ze driftig aan het bouwen zijn dat alles met staalconstructies gebouwd wordt. Dit willen ze niet weer overkomen.
Verder zie je in de stad heel veel dadelpalmen staan. Iran is 1 van de grootste producenten van dadels (en ook van kaviaar trouwens). Morgen 290 km naar Zahedan.

23 maart 2010 Kerman

2010-03-24T00:59:00.000-07:00

Een mooie weg bovenlangs, tussendoor, zouden we nemen. Gisteren nog op Google earth gekeken zo van heee die weg loopt niet door maar staat wel op de kaart. Wij zijn met frisse moed naar Bafq gereden. Daar aangekomen benzine getankt en welke richting we moesten nemen, neee die weg was niet geschikt voor deze motoren er reden alleen maar oude vrachtwagens over en er was geen richting aanwijzing. Dus de 110 km maar teruggereden naar Yazd. Om 12 uur na 220 km begonen we uiteindelijk aan de tocht naar Kerman ( 385 km) Geweldige mooie maar vooral rechte en saaie weg. Maar al mijmerend door die grote woestijn waar het enige gevaar overstekende kamelen waren ( we hebben er geen een gezien ) kom je tot grote gedachten. 40 dagen door de woestijn was zo gek nog niet, helemaal alleen in het grote niets. Zover de horizon reikt zand, zand, zand, zo af en toe een electriciteitsmast en een bergruggetje van 3 km hoog ( de woestijnvlakte ligt op 1600 m) en dan geen eten drinken of wat dan ook, zeker weten dat je snel bij jezelf en bij God komt. Als je dan denkt aan het grote en oneindige niets dan ben je gauw van alle begeerte en verlangen weg en begin ik bijna al een beetje op boeddha te lijken ( moest iedere keer aan water denken dus zo ver ben ik nog niet)
Het hotel stamt uit de jaren vijftig en is sindsdien niet meer aangepast ook het personeel niet vermoed ik. Morgen korte rit naar Bam.

22 maart 2010 rustdag Yazd

2010-03-22T03:49:00.000-07:00

Na een warme dag door stof en hitte, 32 graden, koelde het gisteravond snel af en sinds een week slaap ik weer met een deken over. Vanochtend op een binnenplaats wat ook dienst doet als terras en gedeeltelijk overkapt is met een heel groot kleed, ontbeten met een vest aan vanwege de kou. Het wordt hier normaal overdag 30 tot 50 graden in de zomer en koelt 's nachts 20 graden af. Sinds eeuwen weten de mensen hier prima mee om te gaan. Het stadje heeft bijna allemaal kleien huisjes en de steegjes zijn te smal om met onze motor naar de garage te komen dus dat was gisteravond een blokje omrijden. Dit zie je in alle woestijn steden om het stof en de wind tegen te houden.
Vanochtend een wandeling door het stadje gemaakt, hebben de moskee bezocht en via trappen naar beneden een wasruimte voor gebeds gangers gezien waar ze zich konden wassen met water uit de qanats. Qanats zijn ondergronds aangelegde waterwegen die water vanuit de bergen soms over meer dan 50 km naar de steden brengt.Om het water in de qanats redelijk koel in de steden te krijgen werden er gaten naar boven gelaten voor onderhoud en voor koeling van het water. Men zet vaak koeltorens boven op de gaten naar de qanats die de weinige wind van de woestijnvlakte via een soort schoorsteen die boven op de half bolvormige koeltorens staan.
In de steden zie je op de huizen hele grote soort schoorstenen staan die van binnen afgescheiden compartimenten hebben waardoor warme lucht naar buiten gaat en de gekoelde wind naar binnen blaast. Vanochtend ook in een traditioneel hotel thee gedronken. Als je in de grote ruimte onder zo'n koeltoren ging staan voelde niets maar ging je twee meter naar links dan had je het idee dat er koude lucht uit wel 10 airco's tegelijk op je viel. Is dit iets voor Dentis?? Hoedje gekocht op de markt om de verbrandde oortjes te bedekken en nu even in retraite voor we vanavond een stadswandeling maken en de Torens der Stilte bij zonsondergang gaan bezoeken.
Met Sebastiaan de eigenaar van het hotel naar het watermuseum geweest waar ze een indruk gaven van de manier waarop ze eeuwen geleden al de ondergrondse kanalen of qanats graafden. De mannen moesten vooral gebukt de grond op 10 tot 20 meter diep uit de gaten naar boven werken met speciale lieren zodat in het landschap een soort lange rij molshopen ontstond.
Met het busje naar de torens der stilte gereden. Dit was de plaats waar vroeger, omstreeks 1500 v Chr, de Zoroasters, een van de eerste godsdiensten hun mensen de laatse eer bewezen. Hun profeet ontwikkelde het geloof dat hij samenvoegde in het boek de Avesta. Hoofdthema van hun geloof was het thema van goed en kwaad, de hoofdgedachte is dat God goed is. De schepper werd Ahura Mazda genoemd en hij werd oppermachtig bevonden. Het dualisme tussen goed en kwaad stond centraal in hun godsdienst, iedereen kan vrij kiezen welke levensvorm hij aan wil nemen. De basisregels waren goede gedachten, goede woorden en goede daden. Hun doden werden op de torens der stilte neergezet om door de gieren te worden opgegeten, de doden mochten lucht, aarde, water en de omgeving niet bezoedelen. De overgebleven botten werden in een gat midden in de toren gegooit op een rooster daar werd vervolgens een chemisch goedje overgegooid zodat ook de botten niet in contact zouden komen met de aarde.
We zouden de vuurtempel bezoeken maar die was gesloten omdat we ook bij de torens de zonsondergang wilden fotograferen. Morgen op reis naar Kerman zal ik alsnog de tempel bezoeken. In plaats daarvan zijn we naar een voorstelling van stoere mannen geweest die met grote knotsen en zwaarden goochelden en gym oefeningen deden.Hun chef deed me aan Klaas denken maar dan iets gespierder. Er werd luide muziek bij gespeeld. Op de terug weg liepen we op het trottoir naar het hotel waar we bijna tegen het hoofd en de vier poten, van wat eens een kameel was, gelopen. De slager was hem aan het slachten. Zelk gisteravond kamelen gehaktballen gegeten, het was heerlijk.

21 maart 2010 Yazd

2010-03-21T07:34:00.000-07:00

Vroeg vertrokken uit Shiraz voor een lange dag dachten we. 450 km eerst over de bergen met een pas van 2500 m, daarna afdalen naar 1500 m waarbij de temperatuur ook ineens opliep van 16 tot 32 graden.
We zijn dwars door de woestijn gereden en dat met sterke wind en dan die hitte, hherlijk.
Vreemde wereld om zo door zo'n gebied te rijden. Je hebt het idee dat er een dikke mist hangt met 100 tot 200 m zicht. De mist is niet grijs zoals bij ons maar zandkleurig grijs, terwijl je het idee hebt als die mist er niet zou zijn dat je zicht hebt vanwege de platte vlakte, van hier tot noord-Groningen.
Alles knarst en zit vol zand, heb net de kleding bij de wasman afgeleverd.
We zitten in een hotel gerund mede door een hollander Sebastiaan die ook zaken regelt voor RideOn-Motortours. Het is een uit kleiwanden opgetrokken gebouw met een groot binnenplein wat dient als groot terras het is hier heerlijk koel.
Onderweg de eerste koeltoren gezien. Honderd jaar geleden brachten ze ijs uit de bergen en hielden het koel in deze vriezer zoals de iraniers het zelf noemen.
morgen een toer naar de Zoroaster cultuur en later een stadwandeling met gids.
sorry foto's laden opnieuw een ramp, later beter

20 maart 2010 Shiraz 3

2010-03-20T07:46:00.000-07:00

In de bergen kun je heel goed de geologische lijnen zien lopen omdat door wind en erosie het zand ertussen is verdwenen. Op de foto zie een donkergroen? gewas dat met zijn groei is begonnen, van het graan uit het gewas wordt nahm gemaakt, de grote platte ronde broden die je hier 3x per dag eet, zijn dunner en knappiger dan de griekse broden. Verder valt het eten tegen, men eet hier veel kip en soms lamsvlees en een enkele keer voorns of forel uit de rivieren in de bergen, Turkije en Iran bestaat naast zand voornamelijk uit kip, ik denk dat we kakelend Pakistan binnen rijden.
Groente zijn er in de zeer weinige restaurants niet, behalve dan in een raar soort azijn geconserveerd, alles wat met kraanwater in aanraking is gekomen en niet gekookt wordt door ons niet gegeten. Fast foor kun je hier op elke hoek eten maar dat kan Daan beter. Vanwege de vakantie camperen alle Iraniers in parken en langs de weg. Ze koken er hun eigen potje en slapen er ook.
In veel steden en dorpen zie je foto's van martelaren die gestorven zijn in de oorlog met Irak.
De winter is hier vrij nat geweest en er lag veel sneeuw maar de rivieren in de dalen zijn al drooggevallen.
In een eetgelegenheid opgedroogde spaghetti, opgewarmd in de wok gegeten, nou geef mij Daan maar.

20 maart 2010 Shiraz 2

2010-03-20T07:39:00.000-07:00

Na Persepolis naar de tomben van Darius gewwest. Foto's van een Cassanidische koning, voor wie het kent, die zijn onderdanen te woord staat. Verder zie de graftombes van Darius de Grote, Xerxes en opvolgers van Xerxes.
Ook nog een foto van Persepolis met Meden en Persen op 1 afbeelding.
Het kleine tempeltje is het archief van hogepriester Kartir der Zoroasters, die hier geeert wordt door koning Darius.

20 maart rustdag Shiraz 1

2010-03-20T07:23:00.000-07:00

Met z'n allen in de bus naar Persepolis geweest. Gebouwt in 500 v. Chr. door Darius de Grote en daarna door diverse Xerxes'en. Toen in 500 v. Chr. Alexander de Grote langs kwam om de tent af te branden was het geheel nog niet voltooid. Hij kwam waarschijnlijk wraak nemen omdat Darius daarvoor Akropolis in Athene met de grond gelijk gemaakt had. Leuke jongens die...... Het was gloepens heet met een echte koperen ploert ondanks petje op kop verbrandt. Foto's uploaden later, lukt nu niet

19 maart 2010 Shiraz

2010-03-19T08:44:00.000-07:00

Vandaag vroeg uit Esfahan vertrokken om de vreselijke file te ontlopen. Hebben een gele route gevolgd binnendoor. Bleek achteraf een bergachtige streek te zijn met 4 bergpassen 3x 2600 en 1x 2700 meter. Na de laatste pas werd ineens alles groen en er bestaan ook nog bomen in Iran. Ook kom je veel boomgaarden tegen. De bevolking wil iedere keer graag weten hoe mooi we Iran wel niet vinden. Nou deze tocht was mooier dan je in de Alpen kunt verwachten en desondanks slechts een enkele S bocht. Zelfs op 2700 graden is het nog 18 graden met een harde koude wind verder het dal in wordt het steeds 27 graden. Elke dag opnieuw controle door de diener waarvan er een controle was waar ze 3 telefoontjes en contact over de mobilofoon hadden om te weten of die hollander wel getraceerd worden. In het hotel in Hamadan kwamen 5 geheime diener die vragen ons alle foto's te laten zien op mobiel maar ook camera; waar we langs gereden waren en of we vanwege de rellen waarschijnlijk foto's van diener of kazernes gemaakt hebben. Tevreden of niet ze vertrokken. Gisteravond uitleg over Iran gehad door een nederlandse die hier haar promotie onderzoek doet in de sociale wetenschappen. Ze was getrouwd met een Iranier. Ze vertelde dat deze jonge geheime diener die werk vrijwillig deden om later na de studie meer toegang te hebben tot een goede baan.
Aangekomen in Chiraz waar het niet zo druk was en er zelfs veel bloemenstalletjes langs de weg stonden. Te zien aan de palmbomen weet je dan dat je niet ver van de indische oceaan af bent. Morgen naar Persepolis, gezamenlijk in een busje. Foto's komen later willen niet geupload worden.

18 maart Esfahan extra

2010-03-18T11:13:00.001-07:00

18 maart rustdag Esfahan

2010-03-18T05:57:00.000-07:00

Na opnieuw een goede nacht, slapen kan ik als een os, is eigenlijk nooit een probleem. Na het ontbijt met Christ naar het Imam plein gegaan, het op een na grootaste plein in de wereld. Eerst het paleis bekeken . Een Iranier liet ons twee plekken zien waar de acoustiek heel bijzonder was, in beide diagonalen van de ontvangsthal zo'n 20 meter met de rug naar elkaar toe kon je elkaar fluisterend verstaan en in de blauwe moskee die we daarna bezochten kon je midden onder de koepel stand, je eigen geluid versterkt verstaan en de omgeving als normaal.
We hebben twee bazaars bezocht thee gedronken en de site bijgewerkt. Foto,s kan ik hier niet downloaden, die hebben jullie nog tegoed.
Morgen naar Shiraz wat net zo'n reis zal worden als gisteren omdat alle mensen vrij zijn met nieuwjaar ( 21 maart ) en de wegen bomvol, afwachten dus.

17 maart 2010 Esfahan

2010-03-18T05:36:00.000-07:00

De hele dag met iets minder wind en onze eerste regenbui op de kop, opnieuw over een bergachtige hoogvlakte gereden met een gemiddelde hoogte van 2300 m. De bergen waar we over reden waren afgetopt en de bergzug in het zuiden was blijkbaar nieuwer want die heeft spitse toppen. Overal boven de 2400 m zie je nog sneeuw. Het wordt langzamerhand iets groener en de weinige bomen hebben jonge blaadjes en het gras wordt al groen mag ook wel bij temp van 21 tot 26 graden. Maar de wind op deze hoogte is nog koud. Aangekomen in Esfahan, een stad met 1,6 miljoen inwoners met de beroemdste architecten uit de oudheid, over een lange rechte weg van 15 km die lanzamerhand steeds voller werd. De reis duurde al langer dan we verwacht hadden maar 1,5 uur in de file staan en zoeken bij hoge temp. vonden zelfs de motoren van mijn medereizigers niet leuk, een ervan begon te roken en we moesten 20 minuiten stoppen om ze af te laten koelen. Het een branderig achterwerk wat meer weg heeft van een gekookte speklap aangekomen in het hotel. Het verkeer is hier werkelijk veel erger dan in Napels, ze gaan hier met 4 auto's naast elkaar over twee banen en dan gaan de honderdduizend motortjes van 125 cc ook nog overal tussen door. Verkeersregels kennen ze niet. Iraniers zijn hele vriendelijke en aardige mensen maar zet ze niet in een auto, ze steken over zonder te kijkenover, rood licht heeft geen getekenis, en voetgangers waaronder vrouwen met kleine kinderen op de arm steken zo tussen het verkeer door ook een zebra kunnen ze hier net zo goed weghalen. Onderweg in de stad had iemand twee mensen aangereden waarvan 1 overleden. Om tien 's avonds waren we aan eten toe, en hebben in een traditioneel restaurant gegeten in een zithoek alleen om als een Boedha te zitten zal ik toch iets meer moeten oefenen.

16 maart 2010 Hamadan

2010-03-18T05:21:00.000-07:00

Daar zijn we weer, heb een paar dagen geen internet aansluiting gehad.
Vandaag om half 8 vertrokken uit Tabriz. Onderweg over de snelweg naar Teheran zeer veel en stormachtige wind met gore rukwinden, niet vies maar harde. Boverdien heb je hier dan gelijk veel zand waardoor mijn vizier al beschadigd is. We hebben door een zandstorm gereden weliswaar maar een paar honderd meter maar dat was genoeg. Het is erger dan dichte mist, daar zit er nog wat licht in maar zandstormen nemen alle licht weg in het donker zie je alleen maar 1 witte streep op de weg. Iedereen kneep hem als een dief omdat de benzinepompen wel erg ver uit elkaar staan. Er staan steeds files voor de pompen zo weinig zijn er. Logisch als de benzine maar 30 eurocent de liter kost. Christ houdt niet van harde wind dus zijn wij beide op ons gemak binnendoor gereden ipv de oorspronkelijk snelweg te nemen. We reden naar het zuiden en de wind ging iets liggen. We hebben de 630 km het snelst afgelegd wat de anderen die over de snelweg omgereden niet leuk vonden en kwamen een half uur tot 1,5uur later aan. We hebben een klein hoeraatje geroepen. Tot nu toe in Iran alleen maar zand gezien en geen enkele boom waar ze de zuurstof vandaan halen, misschien wel door de harde wind.
Morgen naar Esfahan.

15 maart Tabriz

2010-03-15T09:38:00.000-07:00

Vanochtend zeer vroeg, ongeveer half acht vertrokken uit Dogubayazit. Na 40 km aan de grens met Iran, hulp gehad van zogenaamde runner die tegen vergoeding je wat sneller door de grens helpen. Eerst een runner voor het turkse gedeelte en daarna een runner voor het Iranesche gedeelte. Na 2 uur heen en weer, onder andere temperatuur meten of je geen koorts had tot en met ongeveer 8 mensen die het paspoort moeten hebben om een stempel te zetten of om de ander die een stempel gezet heeft te controleren. Toen we alleen nog de carnet afgestempeld moesten hebben bleek opeens de massa aan de thee te zijn. Het was etenstijd, de klok gaat hier 1,5 uur vooruit. Hebben de runner betaald door de helft van het bedrag eraf te halen. Hij vroeg voor een beetje wijzen 10 dollar. Daarna Iran binnen en in nog geen half uur van de hoogvlakte afgedaald en gelijk 30 graden met een zeer stormachtige wind. Gelukkig waren we voor donker in Tabriz, een stad met 1,6 miljoen mensen die met 4 auto,s over 2 banen scheuren en daarbij van links naar rechts snijden. We leerden het snel en zijn in ongeveer een uur bij het hottel beland. Bij dit gejakker is Napels niets, Iran heeft 20.000 doden in het verkeer per jaar. Op de snelweg 4 banen gaan de vele vrachtwagen plots en zonder richting aan te geven naar rechts en op de 2baans kom je ineens tegenover twee vrachtwagen te rijden die elkaar aan het inhalen zijn maar dit schijnt de eerste rit in Pakistan nog erger te zijn.
Moet zeggen dat met de motor er veel beter op te anticiperen valt dan met een auto, ik heb me althans niet benauwd gemaakt.
Morgen nog weer vroeger op, gaan bijna 700 km naar Hamadan afleggen.
Heb geen foto's gemaakt. De wegen zijn hier van super geweldig asfalt en de benzine kost hier 80.000 rial, bij 27 eurocent per liter!! dat is niets, bij het geld wisselen aan de grens had iedereen zoiets van waar laat ik al die flappen.

De laptop doet het hier niet, heb dit op een computer met cyrillisch toetsenbord getikt, niets slecht naar mijn bescheiden mening, tot morgen.

14 maart rustdag Dogubayazit

2010-03-14T06:25:00.000-07:00

Vannacht onze eerste aardbeving meegemaakt, na jaa.. volgens de hoteleigenaar a small one, go to bed go sleep, zei hij en dat hebben dan ook gedaan nadat we met zijn allen even buiten gestaan hebben. Het was 3,8 op de schaal van Richter met het episch centrum in onze stad. Een aparte ervaring voor de eerste keer, je heb het gevoel alsof je in je bed door de kamer trilde, later bleek dat het geen schamel bed was, maar weldegelijk erg stevig. Het duurde slechts 5 seconden, maar als je bed naar je gevoel over een van de vele slechte hobbelige wegen geduwd wordt, voelt het wel erg vreemd. Angst was snel weg daarna en heb verder als een blok geslapen.

Vandaag naar een kasteel Ishak Pasa Sarayi van een Turkse goeveneur geweest. Hij bewaakte de doorgang van de zijderoute die hier langs liep op weg naar Iran. De man stelde blijkbaar veel voor of had veel bezittingen want er zaten 40 kamers in voor zijn harem.
Leentje heeft mij vanuit het terras van het kasteel op de foto gezet, met in de verte de berg Ararat, 5165 m hoog die door 10 Turken die we tegenkwamen beklomen zal worden morgen. De Ararat had ik graag in zijn geheel op de foto gewild maar alleen gisteren heb ik hem bijna in zijn volle glorie kunnen zien, vandaag zit hij volledig in de wolken, je ziet op de foto slechts 20% van de totale hoogte.

Een foto over de met leem opgetrokken huisjes erbij gevoegd. Heb er al veel over gezegd maar deze staat nog rechtop en de oma zit nog op de bank van het terras.

Morgen door de grens met Iran, salam eleikum.

13 maart 2010 Dogubayazit

2010-03-13T12:27:00.000-08:00

Bij het ontbijt een foto gemaakt van het uitzicht over de achterliggende bergrug.
Over de grote weg d.w.z. een vierbaans zonder midden berm gereden. Deze weg is op sommige plekken zo slecht of zo vol met kuilen dat er soms maar 1 van de 4 banen te berijden valt. We hebben de 275 km afgelegd bij 15 graden op de hoogvlakte van 1800 m gemiddeld, bij 2 passen van 2300 m daalde de temperatuur snel naar 6 graden. De berg passen hier hebben nauwelijks hairpins maar glooiende bochten. Boven de hoogvlakte steken de bergen omhoog tot wel 4 km en allen vanaf 2400 m vol bedekt met sneeuw. De zeer sterkte koude wind giert tussen de bergen door en samen met ontwijken van de grote kuilen in het asval in combinatie met de ettelijke kilometers grof gravel met kuilen duurde het toch tot half 3 voor we in Dogubayazit aankwamen. Gedoucht en daarna de stad van 90.000 inwoners in om te eten ( lekkere linzensoep met ekmet = brood) en een paar foto's te maken van de winkels, de duwkarren met marktartikelen, spontane maar assertieve jongetjes, veel russische motoren met vooral met zijspan die overal voor gebruikt wordt. Je last er zelf een bakje aan en je hebt een taxi. We spraken een muzikant die geen werk had omdat hier weinig toeristen komen zodat de restaurant niet zo druk zijn en dus geen werk voor hem, behalve dan voor de toevallige bruiloft. De mierzoete bruidsjurken liggen massaal in de winkels evenals de prachtige mierzoete taarten.
De bevolking in het gebied na Erzurum bestaat voornamelijk uit Koerden en zijn veel afwachtender en stugger dan daarvoor in andere steden. Je ziet dan in Koerdistan ook veel kazernes en veel soldaten op oefening met geweren, bazoeka's etc. Bij een van de Gandarma kazernes aangehouden, er werd naar papieren gevraagd, zonder te kijken terug gegeven en doorrijden maar. 3 medereizigers kregen op die plek een bekeuring van elk 270 lira ongeveer 140 euro voor te hard rijden, te betalen voor we de grens met Iran overgaan anders komen ze er niet door.
Dit gebied heeft een veel meer armoedige uitstraling dan daarvoor, ongeveer als we tevoren in Servie gezien hebben. De behuizing is bouwvallig en qua grootte als bij ons een ingevallen kippenhok. Je ziet wel hier en daar de mensen een eigen groenten tuintje hebben en een bergje met een turfachtige brandstofopslag. Ook bij de leemhutten zie je wel elke keer een satellietschotel op het platte dak staan. Behalve bij de allerarmsten zie je iedereen een zwart pak dragen en een lange zwarte mantel, de vrouwen zie je niet op straat, behalve dan bij de markten. De mannen werken vaak een half jaar aan de zuidkust in het toeristen gebeuren. De president van een stad, zo noemde hij zich dan, heeft een poos met ons gepraat in het frans, had lang in Parijs gewerkt. Hij vertelde dat er voor de bevolking zeer weinig werk was en de toeloop van voorbijgangers was niet zo groot meer als vroeger. Morgen een rustdag met bezoek aan 1 van de weinige kastelen in Turkye.

12 maart Erzurum

2010-03-12T08:19:00.000-08:00

Vanochtend om 8 uur vertrokken uit Malatya. Langs de bovenloop van de Eufraat gereden richting Elazig langs de zeer vele velden met abrikozenstruiken die volop in bloei stonden, deze hebben ongeveer de grote van een krentenstruik. Vervolgens de weg genomen naar Bingol. Langs dit traject maar dan 20 km naar het zuiden heeft de aardbeving plaatsgevonden, bij navraag bij de benzinepomp bleek vooral in de binnenlanden de kleine dorpjes getroffen, met 41 doden en ongeveer honderd gewonden. Het betrof inderdaad alleen de oude huisjes die met klei in plaats van specie zijn opgetrokken. Onderweg hebben we er niets van gemerkt alleen een weg naar het zuiden was afgesloten door militairen. Wel voelden de mensen elke dag nog naschokken maar ze deden er niet er dramatisch over. Natuurlijk moest de pompbediende even op de motor.
Bingol is een stad waar je de invloeden van de Koerden begint te merken. Volop kanzernes en veel militairen aan de kant van de weg bezig met oefeningen. Er stopte een man met auto langs de kant van de weg, wees naar mij en zei: Koerde en wees op mijn snor. De bevolking is minder vriendelijk op die plek dan elders, stug en niet zo enthousiast, en natuurlijk, de burgemeester van het dorp bood ons thee aan.
Vervolgens de weg naar Erzurum over een hoge bergrug met enkele passen tot 2800 m.
Aan de toppen van al die bergen waar we overheen gingen was het off road rijden. Kilometers zand, gravel, dikke stenen en veel modder omdat de dikke laag sneeuw waar we tussen door reden aan het smelten was. Ik heb net mijn broek en laarzen onder de douche gehad om ze weer enigszins toonbaar te maken. Om 5 uur aangekomen in Erzurum een stad op 2000 m hoog die er meer welvaren uitziet dan de vorige steden waar we door kwamen. Steden die allemaal 5 tot 800.000 inwoners hebben en dan heb je het over Elazig en Bingol. Nooit van gehoord nietwaar? Morgen naar het uiterste puntje van Turkye. De eerste burkas hebben we reeds gezien.

11 maart 2010 rustdag Malatya

2010-03-11T07:22:00.000-08:00

Vandaag niet met de mannen naar Nemruth gegaan, het is mistig en achteraf bleek de berg gesloten vanwege de sneeuw en mijn rug is wat stram dus kan wel enige rust gebruiken.
Ben met Christ naar de kopermarkt geweest en nog een sokkenbazaar voor Christ die opnieuw zijn sokken kwijt was. Met de bus voor 1 lira pp. naar het centrum op 5 kilometer gereden. Ook zijn we een versmarkt binnen gweest met de meest merkwaardige produkten zoals koeiekoppen etc.
Opnieuw friend geworden met een koperslager en natuurlijk moesten we Çaj met hem drinken. Een man van aanzienlijk leeftijd kwam een praatje maken in het Duits had 40jaar in Stuttgart bij Audi gewerkt. De mensen zijn hier uiterst vriendelijk en als we de weg vragen naar de bazaar loopt er iemand mee tot we er zijn.
De vrouwen werken hier hard niet alleen in de huishouding maar op het land zag je veel vrouwen het werk doen, de mannen zitten op het plein thee te drinken of rijden stoer op hun oude trekkertje.
Motoren waaronder veel oude russische worden behangen met bewegwijzering als spatscherm.
Vannacht zijn 2 mensen wakker geworden van de naschokken van de aardbeving. We zitten in een shockproof hotel groot en modern, en ons is verzekerd dat de weg langs het getroffen gebied gewoon begaanbaar is. Morgen rechtstreeks naar Erzurum op ruim 2000 meter hoog dus het thermisch ondergoed maar weer uit de tas. Ik moet gaan de imam roept alweer.

10 maart Malatya

2010-03-10T13:54:00.000-08:00

Vanochtend vroeg uit Goreme vertrokken op zoek naar een binnendoor weggetje, heeft ons wel een half uur gekost om die te vinden. Vervolgens door de zelfde hoogvlakte, waar we al een paar dagen op verblijven, met een gemiddelde hoogte van 1000 m en bij de eerste foto een dode vulkaan met aan de top nog steeds veel sneeuw. Daarna kwamen we richting Adana door een hoge bergketen met veel sneeuw en zelfs edelweiss achtige bloemen; het was zelfs op de pas van 2000 m hoog toch nog 15 graden terwijl het op lager gelegen gedeelten 19 graden was. Op de foto van de bergketen kun de slechte toestand van de wegen zien, je moet voordurend opletten op gaten dikke lagen gerepareerd asfalt, en verrassende gaten. Onderweg gestopt in een dorpje was we bij een klein supertje brood, kaas en water kochten en op het terras van het theehuis thee dronken en het brood smeerden op een turkse krant. Christ stond als grote regisseur midden op het plein om alle mensen, dus mannen, gezamenlijk op de foto te krijgen. Onderweg in een kleinstadje tjai gedronken (thee) die ons werd aangeboden door een blinde man. Natuurlijk komt er een oud mannetje aangelopen die vertelde dat hij 4 jaar in Pijnakker had gewerkt, tomaten plukken in de kassen van het westland. Onderweg christ nog kwijtgeraakt, hij was zonder te kijken dat we op een brug stonden te wachten de verkeerde kant op gereden zonder dat wij hem gezien hadden. Hebben alle 4 de richtingen die hij kon nemen afgescheurd maar geen Christ. Dan toch maar even kijken of hij de telefoon opneemt. Hij had zelf al twee keer gebeld en en stond op een politiebureau de weg tevragen. Door deze escapades en de grote omweg waren we pas om 8 uur bij het hotel die we pas na een half uur zoeken vonden. Het opgegeven way point klopte niet.
Morgen proberen we de Nemruth berg onder Malatya te berijden als die niet vanwege de sneeuw gesloten is. Als ik morgen foto's ervan laat zien herkenne jullie waarschijnlijk de beelden die boven op de berg staan wel uit de schoolboeken.
De aardbeving gaat aan ons voorbij. We volgen het nieuws niet en bij de bevolking leeft het niet, we spreken toch wel veel lokale mensen als we stoppen onderweg en er is altijd wel iemand die Engels of Duits spreekt. Een keer hebben we erna verstaan, die heer die ons te woord stond zei dat de wegen na Malatya goed te berijden waren en dat de slachtoffers voornamelijk mensen waren die in huizen wonen die zijn opgebouwd met stenen zonder specie maar met klei zijn gelegd.

Twee van onze medereisgenoten hebben een forse bekeuring gehad voor te hard rijden. Op mijn GPS staat aangegeven hoe hard je op die weg mag. Desondanks twee keer aangehouden door de politie. Vier man sterk waarvan 1 met stengun, ze vroegen alleen waar we vandaan kwamen en waar we heen gingen en of ze een foto van ons mochten maken. De andere keer reed ik voorop toen we in een fuik geleid werden door 6 agenten opnieuw met geweren, toen we langzaam rijdend naar de stopplaats reden heb ik met kinstuk van de helm opengetrokken waardoor de kapitein mijn vriendelijke en betrouwbare gezicht zag. Zonder te stoppen mochten we verder rijden. Welterusten.

3e vervolg rustdag Goreme

2010-03-09T07:05:00.000-08:00

Dit is de 4e blog die ik maak vandaag, omdat er op de site maar 5 foto's kunnen staan, en omdat ik veel foto's gemaakt heb zal ik ze maar op 4 pagina's zetten. Hier zie je foto's van ons hotel, de kamer, Christ in de eetzaal en wireless internet ruimte.
Grappige om te zien dat de meeste medepassagiers evenals ik meer electonica dan kleding bij zich hebben. Trouwens vandaag veel kleding laten wassen omdat hier dit aangeboden werd.
Morgen 2 dagen naar Malatya en daarna pas door het gebied van de aardbeving volgens een bewoner van Goreme zijn de wegen die we moeten volgen goed begaanbaar.

2e vervolg rustdag Goreme

2010-03-09T07:00:00.000-08:00

vervolg foto's
Nog een foto van een woning, juice onderweg vers geperst, en na 5 uur lopen een verdiend pilsje voor Ludo.

vervolg 9 mrt 2010 rustdag Goreme

2010-03-09T06:50:00.000-08:00

Vervolg foto,s omdat de blog maar 5 foto's per keer aankan.

In het pikkedonker foto gemaakt van een ruimte die een kapel bleek te zijn. Verder foto van een woning met de blik naar buiten en de indeling van de ruimte.

9 maart 2010 rustdag Goreme

2010-03-09T06:25:00.000-08:00

Goreme ligt midden in Cappadocië, een gebied in Midden-Anatolië, wat is ontstaan 30 miljoen jaar geleden toen uitbarstende vulkanen het hele gebied met as bedekten. Uit deze as vormde zich erosiegevoelig materiaal, genaamd tufsteen en op sommige plaatsen een laag harde vulkanische rots eroverheen. In de loop der tijd is het erosieve tufsteen weg gesleten. Zo ontstonden deze rotsformaties.
Bovenstaande foto's tonen conische vormen ( zo heet dat hier en niet anders) die door erosie zijn ontstaan, Carine in een kapeltje met muurschilderingen , de duif, kerken met hoge ramen die bewerkt zijn, deze kerken werden bereikt met houten trappen.

8 maart Goreme

2010-03-08T11:56:00.000-08:00

De route van Konya naar Goreme begonnen op de hoogvlakte onder een groot meer, waar we probeerden de zoutpannen te vinden. Via kleine weggetjes bij bewolkt weer en 16 graden geprobeert bij het meer te komen. ( op 1 foto kun je een klein streeptje water zien. Deze hoogvlakte is groter en vlakker dan Noord-Groningen en de totale oppervlakte van centraal Turkye is groter dan Nederland. Daarna hebben we een ommetje gedaan door de bergen maar het was erg bewolkt om goede foto's te maken. Een pas van 1800 meter gedaan en daarna al een begin gemaakt met de beelden die we op onze overnachtingsplek meer kunnen bewonderen maar daarover meer, en morgen zal ik ook foto's maken van onze kamer in zo'n kegel.

7 maart 2010 Konya

2010-03-07T07:07:00.000-08:00

Vandaag met grotere groep binnendoor gereden over een hoogvlakte tussen Ankara en Konya bij stralend weer maar vanwege de hoogte van 1200 m was het slechts 2 graden. Wij zijn nu, zo dicht bij huis, al een bezienswaardigheid bij elke stop. We drinken nu alleen nog maar thee omdat afgezien dan van de turkse drapkoffie, niets zo lekker is. De mensen zijn alleraardigst. Komen direkt op je af geven een hand en beginnen te vertellen. Of wij uit Denemarken komen, de benzinepomp houder heeft daar gewoond toen zijn vader daar werkte. Doordat we benzine tankten kregen we gratis koffie, kom daar eens om in Nederland. De huizen hier op de hoogvlakte zien er nieuw en luxe uit in vergelijking met wat we tot nu toe gezien hebben. Bijna alle Turken van het platteland van Oost-Turkije werken in Europa of aan de kust in het toeristen seizoen en van het zuurverdiende geld ( trouwens alleen een diener gezien bij een omgevallen vrachtwagen)zetten ze nieuwe huizen neer. We zitten dichtbij Antalya voor de kenners van Turkije.

Opvallend is wel dat je in eerste instantie denkt dat de Turken niet te vertrouwen zijn vanwege hun drukke gedrag, hun over-enthousiasme, de ijver waarbij je als Nederlander gelijk denkt dat ze je een oor aannaaien. Nu doen ze dat wel als je begint af te dingen op de markten maar dat is een spel waar ze enorm van genieten. De ijver etc. heeft voor een groot gedeelte te maken met hun dienstbare gastvrijheid. Volgens een collega van Christ in Istanbul, brengen ze je persoonlijk je portemonnaie terug als je die verloren bent, ze leggen veel eer in de dingen eerlijk te doen ( ik ken mensen die dit erg zal aanspreken). In gesprek met de Turken merk je dat ze echt geinteresseerd zijn en dat ze zelf ook graag iets willen vertellen. Nu is dit nog makelijk want er zijn er vele die engels, duits of zelfs nederlands spreken. Het laatste restaurantje voor het hotel sprak de baas nederlands omdat hij in Amsterdam gewoond had. Morgen binnendoor naar Goreme waar Christ en ik nog een route voor in de GPS zullen zetten, en vanavond kijken of we de derwishen kunnen zien dansen.

6 maart 2010 Ankara

2010-03-06T06:42:00.000-08:00

Vandaag in 6 uur naar Ankara gereden. Het zou regenen vandaag dus zaten we volledig in het harnas ( regenpak erover dus) op de motor. Halverwege op 1500 meter hoogte de bijgaande foto gemaakt.
We hebben eigenlijk maar 6 druppels gemerkt onderweg en waren om 3 uur in het hotel. Het gebruikte way point bracht ons exact voor het hotel dit keer.
Vanavond de oude stad bekijken en morgen naar Konya naar de derwisjen.

5 maart 2010 rustdag Istanbul

2010-03-05T08:45:00.001-08:00

Rustdag dus alleen een paar foto's van de groep waarmee we de stad ingingen, de blauwe moskee, Haja Sofia en de grand bazaar. Vervolgens over de brug over de gouden hoorn naar de Galata tower met een fantastisch uitzicht over de Bosporus en het Topkapi paleis. Morgen naar Azie naar Ankara.

4 maart 2010 istanbul

2010-03-04T13:34:00.000-08:00

Vanmorgen met bewolkt weer vertrokken uit Plovdiv. Kaarsrechte weg richting Turkije. De verwachting was dat we 2 uur aan de grens Bulgarije naar Turkije nodig zouden hebben om alle formaliteiten te regelen. Aangekomen bij het eerste hokje: Drive to the next hokje, daar aangekomen go go go to the next hokje, passaporte please kijken en klein stempeltje en op naar het volgende hokje, passaporte please, go to the next hokje, passaporte en a little futher to look at kenteken ( voor boetes onderweg die je dan bij de grens naar Iran moet betalen), drive throught to the next hokje passaporte, no you have to go to hokje number 92 and than hokje number 90. Wij motor achter gelaten en lopen naar hokje 92. komt de diener van hokje 90 naar buiten: you want visa? well than you have to wait till 1 uur. Why??? he is eterem. Ohhhh dus pas 53 minuiten later?? Hij trekt de schouders op. Dus wij rondlopen en een paar foto's maken komt er zo'n jonge diener: heeee no pictures, heeee no pictures. I'am sorry, we d'nt know. Ondertussen komen nog 3 medereizigers aan even kletsen om de tijd te doden, begint de diener van hokje 90 te schreeuwen over 100 meter afstand: he is ready eterem. Wij op een draf naar hokje 92 zit daar een gezette diener die nog zit te herkauwen, zegel en stempel in paspoort en 15 euro en wij op een draf naar de motor. Controle in het hokje waar we de motors hadden achter gelaten en een stempel, zegt de jonge diener van no pictures: do you have internet and do you have e-mail en wij denken: fuck you en op de motor naar volgende hokje willen aansluiten in de rij stapt een Turk uit die druk gebaren maakt en aangeeft : gaan jullie de rij maar voorbij. Uiteindelijk volgende hokje kontrole kenteken, stempel paspoort and what is your fathers name ( wat heel normaal schijnt te zijn voor islamitische landen) uiteindelijk heeft hij alles in de computer gezet, go to the man in the black raincoat (aivd?) nee hij loopt daar buiten zijn hokje rond met een persoonlijk stempeltje, controleert alles en vraagt vol enthousiasme where are you going to, oh yeee that fare okee , and go to the last hokje. Een jonge vrouwelijke diener controleert alles and of you go. We hebben eerst de motor aan de kant gezet om bij te komen en alle reispapieren op te bergen. Toen 220 km door noord Turkije, glooiend kaal uitgestorven, geen dode hond te zien, eigenlijk 2 uur rijden alleen op een 6 baans weg!!! Daarna kilometers lang door Istanbul gereden 16 miljoen mensen en 30 miljoen auto's, allemaal toeteren en kriskras van links naar rechts. Op de GPS naar het hotel gereden bleken de coordinaten van het toerboek niet te kloppen, we stonden voor de poort van een afgesloten universiteitscomplex. Direkt komt iedereen er zich mee bemoeien maar niemand weet hoe en wat. Ramt er een gele taxi de stoep op, I know everything, were are you going to, well ther are 3 Antik hotels in Istanbul and I know which it is follow me. Hij beide alarmlichten aan dwars door de stad en bij elk stoplicht uitstappen om ons alles over zijn kennis te vertellen en ondertussen het verkeer te regelen. Na 10 minuiten jawel het hotel en of we 17,5 euro willen dokken waarop we de koffer van de motors gingen pakken en daardoor de man er met 5 euro afkwamen. Wij vonden ons heel stoer want anderen hadden 1,5 uur gezocht. Ik hoor niets over de harde werkers uit Emmen. Welterusten.

3 maart 2010 Plovdiv

2010-03-03T12:28:00.000-08:00

Vanochtend vroeg uit Nis vertrokken, opnieuw mooi weer de hele dag. Snelweg naar grens met Bulgarije genomen. Sorry, no story about any diener what so ever. Next time at the Turkey border I will tell you a big story.
Snelweg naar en door Sofia en daarna binnendoor over een prachtige kronkelweg naar een groot stuwmeer. Om weer op de weg naar Plovdiv te komen over een pas gereden die bovenop uit een groots skieoord bleek te bestaan. De afdaling tussen meters hoge sneeuw bij 2 graden over een weg die bestond uit glibberzand waar de afgelopen winter de weg mee was bestrooid, twee kleine sporen waren net te berijden. De meeste wegen zijn redelijk maar er zijn hele lange trajecten bij met zeer diepe gaten in de weg vooral in bochten waar plassen liggen, we hebben geen van beide een kuil geraakt. We dachten vroeg aan te komen maar hoorden bij aankomst dat de klok een uur later moest.

Opvallend deze tocht was wel, het grote contrast tusen het platteland en de steden. De bevolking vooral in Serbia is erg arm en je ziet de mensen vissen om 's avond eten op het bord te krijgen. Overal zie je veel bergen met gedroogd mais die gebruikt wordt om varken en geiten te voeden. Ook zie je hier voor eigen gebruik weer veel fruitbomen en plastik tunnelkassen. Onderweg veel dode honden langs de weg, een heuse varkenhoeder met 8 varkens, veel loslopende honden, dames midden in prairie langs de weg, wat die daar moesten?
Binnenstad van Plovdiv, 8000 jaar oud!, met veel oude gebouwen prachtig verlicht samen met Belgen en achterhoekers in het oude centrum gegeten. Betalen in lev's. Morgen korte tocht naar Istanbul met grensperikelen die meer dan 2 uur kunnen duren, dus...
O ja Christ was dit jaar zestig geworden.

2 maart 2010 naar Nis Serbia

2010-03-02T12:56:00.001-08:00

Vanochtend om 8 uur vertrokken om de citadel van Budapest te bekijken samen met mijn maat Christ.
Daarna de stad uit en de hele afstand naar Nis, ongeveer 650 km in 1 lange rechte snelweg met hier en daar veel bobbels en kuilen, afgelegd. Het platteland van Hongarije heeft vele geheugten met grauw grijze en grauw gele huisjes. De erfjes zijn niet ingericht en niet voorzien met bloemetjes oid. Wel zie je bij elk huis vele koepelkassen van wit plastik, waar ze groentes telen maar ook zie je kleine akkers met fruitbomen. Kleine keuters dus die op die manier proberen het hoofd boven water te houden. De tegenstelling met het platteland van Serbia is groot. Het is een uitvergroting van de veenkolonien. Grote uitgestrekte akkers die reeds geploegd zijn en waar ze nu kunstmest strooiden. Je hebt het idee dat het corporaties betreft die ontstaan zijn uit de vroegere kolgoze-achtige boerderijen. Het weer was opnieuw prima 13 graden en veel zon.Saaie lange rit dat er nog zo'n verhaal uitkom is me een raadsel.
Oh ja: Dear Sir your identification please. Well you are part of the team that heading for Nepal isn´t. Zijn die verrekte Belgen toch als eerste de grens naar Serbia overgekomen. Even later bij de tolbeambte: Oh you are going to Nepal I understand. No we are going to Timboektoe. Oh right, well have a nice trip.
Zo maak je wat mee met die hokjes bedienden dus ook een kind of diender nietwaar.

1 maart 2010 Budapest

2010-03-01T13:53:00.000-08:00

Vanochtend om 8 uur vertrokken uit Worth, stralende hemel, hele dag zon tot 50 km voor Budapest een flinke bui. Eerste stuk tot aan de Oostenrijkse grens binnendoor langs de Donau gereden. Nog veel sneeuw op grotere hoogtes waardoor de temperatuur 's morgens 4 graden was, na de middag onder invloed van de zon liep de temperatuur op tot 17 graden. Kwamen vanwege de toeristische route pas om zes uur in het hotel aan. Uit de schoorstenen in Hongarije komt nog de originele kolendamp tevoorschijn.
's Avonds door de stad gewandeld en heerlijk Hongaars gegeten. Morgenvroeg eerst de citadel bekijken en dan via de snelweg naar Servie. Voorlopig de laatste lange rit.
P.S. An der Grenze: vlak voor de grensovergang naar Hongarije: sagt der Polizei aan de kant, und Reisepass Zeigen und die Papiere fur .... nah und wo geht es hin, nah nach Nepal nach der Dalai Lama?? nein die kommt von Tibet und wohnt in Indien. Nah und Ihr geht soweit?? Het woord oude lullen ontbrak maar het straalde van zijn gezicht. Ich gehe liebe nach Holland in die Ferien, ja aber das haben wir schon gesehen. Heeft geen blik op de papieren geworpen und gute Fahrt.

28 febr 2010 Worth an der Donau

2010-02-28T13:09:00.000-08:00

Vanochtend 8 uur uit Zweeloo vertrokken met regen. Halverwege de dag zonnig tot 18 graden en tegen het eind van de dag, door de sneeuw die hier nog aanwezig was zakte het kwik tot 6 graden.
Na de 2e stop wou de motor niet meer starten, alle electriek eraf alles gecontroleert maar niets hielp.
Zwei Diener des Deutschen Reiches kamen vorbei in ihrem Polizeiwagen. Fragte der meist fette nah was gibs, panne? Wo geht es hin, so weit in der Kalte. Nah das ist auch was, was machen wir jest?? Schieben???? Nah ein weinig wert schon gehen. Nach 2 Mahl 5 meter schieben macht das Dings da kein Schups. Nah und weiter, was kan mann machen. Adac??? nah die konnen wir anrufen.

Na even aan een stekker van de startmotor rammelen, loopt hij weer als een lier.
Hopenlijk niet elke dag zo'n gedoe, oh ja het stuk van de voortand is er op de eerste dag afgebroken dus kom ik dinsdag 20 april langs.